chayanuch

ภูทับเบิก...มันมีอะไรดี triple 3 แล้วนะ

2010-12-12T17:56:00.014+07:00

เร็วจังเลย วันพ่อปีที่แล้ว (52) ไปแก่งกระจาน ปีนี้วันพ่อเวียนมาบรรจบอีกครั้ง ไปไหนดีเนี่ย หยุดติด อาทิตย์ - จันทร์ ซะด้วย ตอนแรกก็คิดจะไม่ไปหรอก เพราะเบื่อ... ไม่อยากให้ไอ้โฮ้ง ต้องเลิกงานครึ่งคืน และขับรถกลับบ้าน ตอนตี 2 กลัวอันตราย แล้วนอนแป๊บเดียวตื่นมาก็ไปเที่ยวไหนไม่ทันแระ จึงลาพักร้อนวันอังคารดีกว่า (เหลืออีก 2 วัน) จึงไม่ได้ชวนเพื่อน ๆ ไปเนื่องจากติดปัญหาไอ้โฮ้งแหละ (เบื่อมาก ๆ มันชอบนอนด้วย ถ้าขากลับ กลับมืดหล่ะยุ่งเชียว มันกลัวไม่ได้นอน เซ็งฉิป)

ตอนแรกกะว่าจะไป ช่องเย็น แต่หาข้อมูลไป หาข้อมูลมา ไม่เอาดีกว่า เพราะที่ช่องเย็นมี " ตัวคุ่น " เป็นเจ้าถิ่นอยู่ แล้วเราก็แพ้เจ้าตัวนี้ด้วย (เคยไปภูสอยดาว โดนกัดมา 1 ตัว คันไปเป็นเดือน ๆ แถมขาลายจนถึงทุกวันนี้เลย) จึงเปลี่ยนใจ และโทร.ไปถามที่กางเต้นท์ ที่ " เขาค้อทะเลหมอก " ปรากฏว่าเต้นท์ยังว่างมาได้เลย ไม่ต้องจอง (เนื่องจากเราจะไปวันที่ 6 ธันวาคม 2553 กลับ วันที่ 7 ธันวาคม 2553) ซึ่งสวนทางกับคนส่วนใหญ่ ที่ไปกันตั้งแต่ วันที่ 4 และจะกลับกันวันที่ 6 เช่าเต้นท์นอน 2 คน ราคา 500 บาท แถมอาหารเช้า กาแฟ+ข้าวต้ม หรือนำเต้นท์ไปเองก็คนละ 150 (รวม 300) จึงจะเช่าดีกว่า จะได้ไม่ต้องกาง และกลับมาซักเต้นท์+ถุงนอน) แต่ไอ้โฮ้งไม่เอา บอกว่าจะไปภูทับเบิก จะไปดูดอกกระหล่ำปี ทริปภูทับเบิก จึงเป็นรอบที่ 3 เริ่มขึ้น ณ บัดนี้

เช้าวันที่ 6 ตั้งนาฬิกาปลุกตอนตี 4 ครึ่ง แต่ได้ยินเสียงเจ้าโป้งอาบน้ำอยู่ จึงต่อเวลาไปอีก 10 นาที ฮิ ๆ พอถึงเวลาก็อาบน้ำ ปลุกไอ้โฮ้ง เก็บของขึ้นรถ เตรียมอาหารและน้ำ ให้เจ้านำโชคให้พอกินสำหรับ 2 วัน ออกเดินทางตอน ตี 5.30 น. มุ่งหน้าสู่จังหวัดเพชรบูรณ์ ตอนแรกกะว่าจะแวะถ่ายรูปดอกทานตะวันที่ บ้านชอนน้อย อ.พัฒนานิคม จ.ลพบุรีก่อน แต่ไหงเลยทางเข้าไปได้งัยไม่รู้ เลยไม่เป็นไร ขากลับค่อยกลับมาก็ได้เพราะอยู่ฝั่งขากลับพอดี

ขับรถสบาย ๆ ถนนว่างมาก ๆ ถึงทางเลี้ยวที่จะขึ้นภูทับเบิก ตอน 11.30 น. จึงจอดทานขนมจีน ก่อนขึ้น อร่อยดี โดยเฉพาะกระหล่ำปลีต้นเนี่ย หวานกรอบชื่นใจ ทานหมดเกลี้ยงจานเลย 555

ฝีมือน้ำยาป่า กินกันไม่ลงกับเราเลย 555

ถึงภูทับเบิกตอนเที่ยง เวลาเหลือเยอะ จึงขับรถเลยที่กางเต้นท์ ไปเที่ยวที่แรกคือ HEAVEN HILL ก่อน เป็นสถานที่กางเต้นท์ สวยดีค่ะ ห้องน้ำสะอาดดี แถมหลังห้องน้ำยังมีดอกนางพญาเสือโคร่งให้ดูอีกด้วย

และซื้อมันต่อเผือก 1 ถุง 20 บาท และแครอท 10 บาท ไปกินคืนนี้ดีกว่า

ออกจาก HEAVEN HILL ก็ขับไปเที่ยวหมู่บ้านม้ง ทั้งสองครั้งที่มา ไม่ได้ขับมาเที่ยว มีโรงเรียน และสถานีอนามัย และ อบต.วังบาล ซึ่งมีบ้านพักไว้รับรอง และสถานที่กางเต้นท์ไว้บริการนักท่องเที่ยวด้วย แต่สำหรับเราไม่หรอก.... ต้องการนอนที่เดิมนั่นแหละ ตอนกลางคืนจะได้ดูดาวบนดิน และตอนเช้าชมทะเลหมอก และเดินเล่นแปลงกระหล่ำปลีด้วย

และไปไหว้พระกันดีกว่า เดี๋ยวนี้แก่แล้วมั๊ง ไปเที่ยวที่ไหน จ้องเข้าวัดทำบุญ เมื่อก่อนไม่เคยเลย หาที่เที่ยวสวย ๆ อย่างเดียว (แก่ตัวไปเนี้ยอะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปได้นะ 555)

วัดป่าภูทับเบิก เป็นวัดที่สูงที่สุดในประเทศไทย ตอนเช้าจะปกคลุมไปด้วยทะเลหมอก ตอนกลางคืนจะเห็นตัวอำเภอเมืองหล่มเก่า และอำเภอหล่มสัก และตอนนี้ทางวัดกำลังจัดสร้าง "พระมหาเจดีย์โพธิปักขิยธรรม" เราจึงไม่รอรี รีบเขียนชื่อ-สกุล วันเดือน-ปี-เกิดในแผ่นทอง (ทั้งครอบครัว 9 ใบ) และร่วมทำบุญไปด้วย เอาไว้เสร็จเมื่อไหร่จะกลับมาไหว้อีกครั้ง อย่างน้อยก็ภูมิใจที่ได้มีส่วนร่วมกับเค้าด้วย (แบบนี้ก็ต้องมีครั้งที่ 4 นะดิ๊)

ภายในวัดเงียบมาก มีสมุนไพร และชา +กาแฟ ให้ชงฟรี แต่เราไม่เอา เดี๋ยวคืนนี้นอนไม่หลับ) และได้ถ่ายรูปพระประทานภายในวัด

รอบนอกก็จะมีพระโพธิ์สัตว์กวนอิม

พระมหาสังฆ์กัจจาย

และอย่าลืมรอดท้องช้างกันนะคะ

และนี่คือสถานที่ก่อสร้าง เสร็จเมื่อไหร่ได้เจอกันแน่ ๆ ค่ะ

และดอกบัวตอง ก่อนทางขึ้นวัดค่ะ

ประมาณบ่าย 2 ก็ออกจากวัดไปหาที่กางเต้นท์ดีกว่า คนคงไม่เยอะหรอกมั๊ง (คิดเอง) ระหว่างทางเห็นเสือ จึงลงรถมาถ่ายรูปซะหน่อย

ถ้าขึ้นไปยืนถ่ายก็เก็บ 10 บาท แต่เราไม่ขึ้นหรอก ไม่ใช่เพราะกลัวเสียเงิน แต่กรูไปกันแค่ 2 คน ไอ้โฮ้งนั่งรอในรถ เราจึงถ่ายอยู่ข้างล่าง เจ้าของร้านบอกว่าไม่เก็บเงินค่ะ

และถ่ายดอกกระดาษมาด้วย สวยดี (กลับมาบ้านรู้งี้ซื้อดอกกระดาษมาด้วยก็จะดี ใส่แจกันห้องพระ คงจะอยู่ได้คงทนแถมสวยดีด้วย)

และแล้วก็มาถึงที่กางเต้นท์..... ว๊ายมันเปลี่ยนไปเยอะเลยง่ะ ร้านค้าผุดขึ้นเหมือนดอกเห็ด แปลงกระหล่ำปลี ก็ถูกถอนออกเปลี่ยนเป็นที่จอดรถ และกางเต้นท์แทน แถมที่จุดชมวิว ก็กำลังสร้างอะไรไม่รู้ สงสัยจะเป็นหอชมวิวมั๊ง (เดา) ไม่ชอบเลย ธรรมชาติเดิม ๆ ได้หายไปหมด แต่ทำงัยได้ ก็ภูทับเบิก เค้าดังแล้วนี่ นักท่องเที่ยวก็แห่กันมา ความเจริญ และความเสื่อมโทรมก็ตามมาติด ๆ เฮ้อ

กางเต้นท์หน้าที่ก่อสร้างเลือกจุดที่สูง และขยับเยื้อง ๆ ที่ก่อสร้างมานิด จะได้สัมผัสกับบรรยากาศภูทับเบิกหน่อย แต่อย่าหันหลังนะ จะทำให้คุณเสียบรรยากาศหมด หึ ๆๆๆๆ คนเยอะแฮะ คิดว่าจะน้อย (เมื่อวานคงจะเยอะน่าดู) คนคิดกลับทางเหมือนเราเยอะเลย 555

กางเสร็จก็ไปอาบน้ำ (บ่าย 3 กว่า ๆ ) น้ำห้องน้ำดี นักท่องเที่ยวไม่ค่อยเยอะมาก ห้องจึงว่างตลอด โหแต่ขอบอก น้ำเย็นสุด ๆ (เหมือนเอาน้ำในตู้เย็นมาราด) แต่ก็อาบแบบสบาย ๆ เพราะไม่มีใครมาต่อคิวกดดันอยู่ด้านนอกเหมือนทุก ๆ ทริปที่เคยเที่ยวมา

อาบน้ำเสร็จก็ต้มมันกิน อร่อยดีจัง หวานมาก ๆ กินหมดเกลี้ยงเลย 555 และสั่งให้ไอ้โฮ้งไปสั่งข้าวกล่องมา 2 กล่อง (กระเพาะ ไข่ดาว) กลัวคนเยอะเดี๋ยวนาน ระหว่างที่จะไปอาบน้ำ ไอ้โฮ้งเดินกลับมาบอกว่า ไม่มีนะไอ้กระเพาะนะ ฉันเลยสั่งผัดกระหล่ำปี ให้เธอ และของฉันก็คะหน้าหมูกรอบ เราก็เออ... ไม่เป็นไร ลืมไปว่ามานี่ต้องกินกระหล่ำปลีนี่หน่า

และก็เดินไปเอาข้าวกล่องด้วยกัน (ไม่ได้ใส่เสื้อกันหนาวไป) ถึงร้านแม่ค้าบอกว่า ยังไม่ได้ทำนะ เพราะหมูกรอบหมด มีแต่หมูชิ้น กับหมูหมัก จึงไม่กล้าทำ.. เราดีใจมาก ๆ เลย รีบบอกว่าไม่ต้องดีเลย งั้นสั่งใส่จานทานที่ร้านเลยดีกว่า เพราะว่าบรรยากาศร้านน่านั่งมาก ๆ ไม่เชื่อลองดูก็ได้

ทานไป มองวิวแปลงกระหล่ำปลี สวยดี แถมกระหล่ำปลีก็กรอบ หวาน อร่อย เผลอแผล็บเดียวหมดแระ

ทานเสร็จก็เดินถ่ายรูปกันดีกว่า แต่ถ่ายไป ถ่ายมา หนาวแล้วง่ะ 5 โมงกว่า ๆ เอง รีบกลับดีกว่าเดี่ยวไม่สบาย 555

กลัวไม่รู้ว่ามา ขออีกรูป

ถึงที่เต้นท์ ก็นั่งทานขนม และเดินไปดูดาวบนดิน สวยเหมือนเดิม อากาศเริ่มเย็นลง เย็นลง เอากล้องมาถ่ายก็ถ่ายไม่ได้ (ถ่ายไม่เป็น) กดชัตเตอร์ไม่ได้เลย โทร.ถามพี่จึดก็แล้ว ทำไมมันถ่ายไม่ได้ฟ่ะ เดินกลับเข้าเต้นท์ ทำไมมันถ่ายได้ จึงชวนไอ้โฮ้งไปอีก หวังว่าจะถ่ายได้ แต่ก็ยังไม่ได้อีก เลยตั้งกล้องแบบ
ถ่ายคนตอนกลางคืน เสือกถ่ายได้ (แต่เราไม่ชอบถ่ายคนนี่) เลยต้องเก็บความประทับไว้แค่ความทรงจำแล้วกันเนอะ

กลับมาที่เต้นท์ ก็กินขนม และวิวด้านหน้าคือ HEAVEN HILL ตอนกลางคืนสวยดี และที่หมู่บ้านก็จุดพลุด้วย สวยดี นั่งในเต้นท์ก็เห็นได้เลย จุดพลุไปหลายลูก (เสือกไม่หยิบกล้องมาถ่าย) ตอนหลังหยิบกล้องมาถ่ายเล่น ตั้งกล้องบนเข่าตัวเองเล็งตั้งนาน ครึ่งชั่วโมงได้มั้ง ฟลุ๊คแฮะ ได้มารูปเดียว แต่ก็ภูมิใจเหมือนกัน เป็นครั้งแรกที่ถ่ายพลุได้ 555

นอนกลางคืน ลมแรงมาก ๆ นอนไปก็คิดไป ลมจ๋าอย่าพัดแรงได้ไหม เดี๋ยวก็พัดทะเลหมอกของฉันไปหมดหรอก แล้วพรุ่งนี้ฉันก็อดถ่ายรูปนะสิ

สะดุ้งตื่นตอนตี 1 กว่า ๆ นึกว่าเช้าแล้ว ก็คนงานก่อสร้างขยันอะไร กันนักกันหนา ตื่นมาทุบอะไรไม่รู้ นานเชียว โห...ใครให้มันทำโอทีว๊ะเนี่ย..... คนจะนอน

ตี 5 ไอ้โฮ้งปลุกชวนไปห้องน้ำ เดี๋ยวคนเยอะ จึงตื่นไปห้องน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน (อย่านึกนะว่าน้ำจะได้สัมผัสร่างกายฉัน.....เมินซะเถอะ ไม่ได้แอ้มหรอก)

แล้วก็เดินมารอพระอาทิตย์ขึ้น แต่ลมแรง ฟ้าปิดบ้าง เปิดบ้าง ถ่ายพระอาทิตย์ ไม่ค่อยสวย เนื่องจากมีก้อนเมฆลอยบังพอดี

ขณะถ่าย ๆ ก็มองมาด้านซ้าย ว๊าวว ทะเลหมอก ลมพัดมา โชคดีที่ยังได้เห็นบ้าง ถ้าไม่มีลมแรง คงจะสวยน่าดู เห็นดังนั้นจึ่งวิ่งลงไปถ่ายได้รูปมาแบบเนี้ย

สวยงามมาก ๆ ไม่อยากกลับบ้านเลย

ซ้ายมั่ง ขวามั่ง

ยิงไม่ยั้ง

อยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้จัง

กลับจากถ่ายรูปเสร็จก็มาต้มมาม่าทาน และเดินไปที่ดงกระหล่ำปลี เห็นเค้ากำลังตัดกระหล่ำปลี จึงเดินไปถ่ายรูป และซื้อกลับมา 2 ถุง @ 50 บาท เป็นของฝากที่ขาดไม่ได้เชียว

ขณะเก็บเต้นท์ ได้ยินเสียงเจ้าหน้าที่ประกาศว่าวันนี้ (7 ธันวาคม) เป็นวันปีใหม่ม้ง ถ้าใครว่างก็ให้ขับรถไปเที่ยวได้ที่หมู่บ้าน แต่ว่าเราไปมาแล้วเมื่อเย็นเลยไม่ได้ไป

ออกจากภูได้นิดเดียวเจอสถานที่โล่ง ๆ เห็นเค้าจัดงานปีใหม่กัน จึงให้ไอ้โฮ้งจอดรถนำขนมไปแจกเด็ก ๆ ดีกว่า (คิดอยู่แล้วว่าจะซื้อมาแจกเด็ก) เด็กบางคนก็ใส่ชุดชาวเขา แต่หลาย ๆ คนไม่ได้ใส่ จึงลงไปแจกขนม และขอถ่ายรูปเด็ก ๆ น่ารัก ๆ

เด็ก ๆ น่ารักเรียกถ่ายก็ให้ถ่าย ไม่เหมือน ไอ้เพลินเลย ชอบทำหน้าตลก ๆ ตอนถ่ายรูป 555

ได้ขนมไปยิ้มได้เลย

เดินถ่ายไปเรื่อย ๆ อ้าว คนขับไม่ตามมา แล้วขนมก็เล่นแจกซะเกลี้ยงเลยทีเดียว คนหนึ่งได้ไปเยอะ เราก็โมโห โถ แล้วเราจะขอเด็กทีแต่งตัวสวย ๆ ถ่ายและจะเอาอะไรมาให้เค้าหล่ะ ป๊าดด อีกแล้วนะมึง จึงให้ไปหาขนมในรถอีก (ฮ้อนแอบเก็บไว้กินเอง) เลยเอามาแจกเด็ก ๆ เลยได้รูปสวย ๆ มาหลายรูปเหมือนกัน

ขากลับออกจากภูทับเบิก ไอ้โฮ้งเนี่ยแม่ง ใครอย่าให้มันขับไปไหนนะ ไปผิดทางตลอดเลย ออกมาปุ๊บ เลี้ยวขวา (จะไปภูหินร่องกล้า) ฟายยย เลี้ยวซ้ายสิ เลี้ยวขวาให้เค้าเก็บค่าเข้าอุทยานเหรอ จึงกลับรถขับออกมา ขับมาเรื่อย ถึงร้านขนมจีนที่กินเมื่อวาน เราเลยรีบบอก เลี้ยวขวานะ (กลัวมันหลงอีก) ขับมาเรื่อย ๆ ถึงสี่แยก เราบอกเลี้ยวซ้าย มันบอกบอกก่อนเราเลี้ยวขวาฉันจำได้ เราก็เตือนใช่เหรอ มันบอกชัวร์ ฉันจำได้ ขับมานิดเดียวเจอร้านขายมะขาม จึงจอดลงไปซื้อ (คิดในใจทำไมตอนมามันไม่เห็นฟ่ะ) ออกจากร้านมะขาม ก็ขับต่อไปอีก ทางมันขึ้นเขา ไปเรื่อย ๆ " เฮ้ยไอ้โฮ้ง กรูว่ามึงมาผิดแล้วนะ ไม่คุ้นเลย ผิดแน่ ๆ เนี่ย เหมือนทางไปเขาค้อเลย จอดเลย" มันเลยขับไปอีกนิด ถึงร้านขายของข้างทาง เราก็เลยลงไปซื้อ ฝักแม้ว และคะน้าญี่ปุ่น ไอ้โฮ้งเลยถามคนขาย เรายืนฟังอยู่

แม่ค้า " ผิดแล้วจ๊ะ ทางนี้ไปเขาค้อ ไปกรุงเทพฯทางนี้ก็ได้ แต่ไกลและขับยาก กลับทางเดิมดีกว่า ง่ายกว่า และก็ใช่ทางที่เราบอกมันแหละ เฮ้อ....ไอ้บัฟ เอ๋ย

และก็มุ่งหน้ากลับกรุงเทพฯ ผ่าน อ.วิเชียรบุรี ก็ต้องทานไก่ย่างวิเชียรบุรี (ความเห็นส่วนตัวนะ มันก็ไม่ได้อร่อยหรอก) แต่มันเที่ยงพอดี เอาอีกมีเรื่องไอ้โฮ้งอีก คือทริปนี้เราไม่ได้ใส่คอนแทคเลนน์ แต่ใส่แว่นตาไป และไอ้แว่นตาเจ้ากรรม แม่งทำไม่ดี เลนน์มันหลุดออกมาจากกรอบ เมื่อตอนอยู่ในเต้นท์ มารอบหนึ่งแล้ว เราจับยัดเข้าไปใหม่ และพอใกล้ถึง วิเชียรบุรี เราถอดแว่นออก และปะแป้ง ปากก็บอกไอ้โฮ้งว่าจะถึงแล้วนะ (ร้านตาแป๊ะ) จอดเลยนะ มันมีไม่กี่ร้าน หรอก อย่าเลยหล่ะถ้าเลยก็อดเลย

แหมมันช่างซวยจริง ๆ พอหยิบแว่นตามาใส่ ทำไมมันไม่ชัดเลยว๊ะ ตากรูเป็นอะไรไปเนี่ย ถอดเข้า ถอดออกแล้วมอง เฮ้ย ไอ้สาดดดด เลนน์หลุดอีกแล้ว (เราจะมองอะไรไม่เห็นเลย) เลยรีบหาเลนน์ในรถ และบอกให้ไอ้โฮ้งมองร้านด้วย (เรื่องง่าย ๆ คนธรรมดาน่าจะทำได้นะ) ระหว่างที่หาเลนน์ เจอแล้วก็จับเลนน์ใส่กรอบ พอใส่เสร็จ อ้าวร้านไปไหนแล้วหล่ะ ไอ้โฮ้งบอกเลยมาแระ เห็นมีตั้งหลายร้าน ไม่ได้จอด เดี่ยวข้างหน้าก็น่าจะมี ..... โหของขึ้นเลย ไอ้ฟายยยยยย เลยอีกแล้วนะมึงมันมีแค่นี้แหละ จึงสั่งให้กลับรถ เพื่อกลับไปกินต่อ (ไปมาตั้งหลายครั้งไม่เคยจำเลย ว่าขามาจะเป็นร้านบัวตอง ขากลับจะเป็นร้านตาแป๊ะ)

กว่าจะได้ทาน ไอ้โฮ้งไถนาเสร็จพอดี เบื่อจัง

สั่งไก่ย่างมาครึ่งตัว และยำเห็ด 3 อย่าง และปลาทับทิมทอด ปลากับเห็ดอร่อยมาก ปลาจะมาช้าหน่อย พอมา ไอ้โฮ้งบอก ถ้ามีเวลาเยอะ ๆ ฉันจะกินปลาให้หมดตัวเลยสด ๆ อร่อยดี เราก็บอกก็กินไปดิ๊ ใครไปห้ามหล่ะ มันบอกว่า เดี๋ยวเธอต้องไปดูทานตะว้นอีกไม่ใช่เหรอ และต้องเอาของฝากไปให้หมู กับแม่อีก สาดดดดด .... พูดซะกรู ไม่กล้าไปดูดอกทานตะวันเลย (มันเป็นทางผ่านก็จริง แต่ต้องขับเข้าไปอีก 9 กิโล จะจริงหรือเปล่าไม่รู้ป้ายชอบหรอก ถ้ารวมถ่ายรูป เดินทางเข้า-ออกก็เป็นชั่วโมงแหละ) เราเลย เออ ๆๆ กินไปเลยไม่ไปทุ่งทานตะวันก็ได้ เสร็จแล้วกลับเลย เซ็งจังเมื่อไหร่มันจะลาออกจากงานแล้ว กลับมาทำงานเหมือนคนปกติซะทีว๊ะ

ถึงบ้าน บ่าย 4 โมงครึ่ง โดยสวัสดิภาพ นำของฝากไปให้หมู และแม่ เก็บอึเจ้าลูกชาย เป็นอันจบทริป สั้น ๆ ถือว่าเปลี่ยนที่นอน และไปชาร์ตแบต ได้ดีเลยทีเดียว ทริปหน้าไม่รู้ไปไหน แต่ที่แน่ ๆ กุมภานี้ บินไปภูเก็ตแล้วจ้า .....แล้วเจอกันใหม่ทริปหน้าจ๊ะ

ค่าใช้จ่าย
ค่าน้ำมันรถ 2000 บาท (913 กิโล) กาแฟ+ฟิซซ่าในปั๊ม 52 , ขนมจีน 70, มัน 20, แครอท 10 ,ทำบุญ 200 ,ค่ากางเต้นท์ 80 (คนละ 40), อาหารเย็นแสนอร่อย 125 , กระหล่ำปลี 100, ฝักแม้ว+คะน้า 50, ถั่วอะไรไม่รู้ 50, มะขาม 200, มันแกว 50, ไก่ย่างตาแป๊ะ 315

300 ยอด....ยุงยอดเยอะ

2010-11-07T15:17:00.255+07:00

หนุ่ยถาม " จองบ้านพักเรียบร้อยแล้วใช่ป่ะ "

เราบอกว่า " บ้านอะไร"

หนุ่ยตกใจ " อ้าว...ก็บ้านคูหาที่ อช.เขาสามร้อยยอดที่มึงจองไว้ที่บ้านบางหว้างัย"

เราตอบ " อือแต่...กรูไม่ได้ไปโอนตังค์ คิดว่าไม่ไปกันแล้ว"

หนุ่ยตกใจอีกแระ "สาดดดด บอกกับนู๋เพลินไปแล้วว่าจะพาไปทะเล และหมูก็ OK.แล้วด้วย"

เราเลยรีบเข้าไปดูบ้านพักว่ามีใครชิงไปหรือยัง ปรากฏว่าเรียบร้อยไปแล้ว คนอื่นเอาไป เราจึงจองบ้านหลังนี้แทน คือบ้านคฤหาสน์ ราคาแพงกว่า 200 บาท แต่นอนได้ 9 คน 3 ห้องนอน 3 ห้องน้ำ และก็รีบไปโอนตังค์ ค่าใช้จ่ายเกิดแล้ว แต่ยังไม่รู้จำนวนคนเลยว่าจะไปกันกี่คน ฮึ ๆๆๆๆ

และโทร.ไปชวนติ๊ดจำบัง แปลกแฮะไปด้วย แต่ไม่รู้ว่าพี่นนท์ กับเจมส์ จะไปด้วยหรือเปล่า และที่น่าประหลาดใจก็คือ เจ๊หมวยไปด้วย ว๊าววว (หนุ่ยบอกว่าที่ไปเพราะว่านู๋เพลินไปด้วยถืงไปนะเนี่ย) ดีใจจังเป็นครั้งแรกในชีวิตที่แม่เราจะได้เห็นทะเล 555

พอถึงเดือนตุลาคม ปกติก็จะหมดฝน และเข้าหน้าหนาวแล้ว แต่ปีนี้เกิดอะไรไม่รู้ ฝนตกติด ๆ กันหลายวัน ทำให้น้ำท่วมที่แรกคือที่ อ.ปักธงชัย มิดหลังคา และลามไปอีกหลายจังหวัดไล่ลงมาตั้งแต่ภาคอีสาน ลงมาภาคกลาง และมาถึง ปทุมธานีแล้ว เวร....... ซวยแระ ใกล้ถึงวันไปแล้วด้วย น้ำจะท่วมไหมหนอ ติดตามข่าวทุกวัน กลัวจะเป็นอันตรายและไม่ได้ไป โทร.ไปสอบถามที่ อช. 2 ครั้ง ก็สบายใจหน่อย ว่าน้ำไม่ท่วม และฝนก็ไม่ตก พอจะถึงวันไป กรมอุตุฯ บอกว่ากรุงเทพฯ น้ำจะท่วม เนื่องจากน้ำทะเลจะหนุนสูง บวกกับน้ำที่ไหลลงมา ซวยกว่าเดิมอีก ยังคุยกับหมูตอนเลยว่า ไม่ใช่กลับมาจากเที่ยวบ้านเราน้ำท่วมบ้าน ข้าวของไม่ได้เก็บหล่ะแย่ เลย แต่หมูโชคดีที่ เจ้าเรศ มานอนเฝ้าบ้านให้ แต่เราสิ ถ้าท่วมก็เสร็จ เพราะไม่มีใครเฝ้าบ้าน มีเจ้านำโชคอยู่ มันคงช่วยอะไรไม่ได้หรอก 555

เช้าวันที่ 24 ตุลาคม 2553 แบ่งรถออกเป็น 2 คัน คันพี่จึดมี พี่จืด+หมู+นู๋เพลิน+เจ๊หมวย+หนุ่ย+โป้ง รวม 6 คน คันเรามี ไอ้โฮ้ง เฮ้ย ไอ้ฮ้อน+นุช+ติ๊ด+เจมส์ รวม 4 คน (พี่นนท์ไม่ยอมมา) ตามเวลาที่ตกลงเราต้องไปรับติ๊ด ตอน 6.30 น. และนัดรถคันพี่จืดมารอที่ป้ายรถบ้านเราตอน 7 โมง (ไปรับทุกคนมาแล้วที่บ้านบางหว้า) เพื่อไปพร้อมกัน แต่ไอ้ฉิปหายโฮ้ง มันไม่ยอมตื่น และเราก็เตรียมเสบียงอุปกรณ์ต่าง ๆ คนเดียว 6.30 น. ติ๊ด กับหมู ก็โทร.มาถึงไหนแล้ว โห...กรูยังไม่ได้ออกจากบ้านเลย น้ำแข็งก็ยังไม่ได้ซื้อ โมโหมาก ๆ ครั้งต่อไปจะไม่ให้ไอ้โฮ้ง ไปด้วยแล้ว จะให้โป้งขับรถไปแทน ให้แม่งงง นอนซะให้เข็ด ไอ้ฟายยยยย ไปรับติ๊ดกับเจมส์ 6 โมง 45 เห็นจะได้ และให้รถคันพี่จืดนำไปก่อน และไปทานอาหารเช้ากันที่ร้านข้าวแกง อะไรไม่รู้ ให้นำไปก่อน แล้วค่อยเจอกัน และรถเราก็ขับผ่านบ้านเราตอน 7.07 น. เอ๊ะ มันก็แค่เลยเวลามาไม่ถึง 10 นาทีเอง แต่โมโหไอ้โฮ้งซะยกใหญ่ เลย 555 และรถเราก็ขับเลยรถพี่จืดไปแล้วด้วย

ไปจอดทานอาหารเช้าที่ร้านข้าวแกงอะไรไม่รู้จำไม่ได้ (พี่จืดแนะนำ) อยู่ตรงข้าม อันลี่ ทะเลาะกับหนุ่ยป๊อดตั้งนาน ที่แท้ก็ร้านนี้เอง เราว่าอาหารไม่ค่อยอร่อย แต่ก็กินได้ มองนาฬิกา แล้ว 8 โมง หน่อย ๆ แย่แล้วยังไม่ได้ซื้ออาหารทะเลเลย เดี๋ยวหมูตอนต้องไปกินกาแฟ และซื้อขนมครกอีก เราจึงเปลี่ยนรถกันแทน เอา หนุ่ย กับ โป้งมารถเรา และให้ติ๊ดจำบัง กับ เจมส์ไปคันพี่จืด และเราก็ไปซื้ออาหารทะเลที่ตลาดมหาชัย เหมือนเดิม รายละเอียดว่ามีอะไรบ้างเดี๋ยวดูตอนท้ายสรุปค่าใช้จ่ายแล้วกันนะจ๊ะ

ส่วนรถคันพี่จืดก็ไปซื้อขนมครกชาววังสุดแสนอร่อยของหมูตอน (เรากับหนุ่ยเตือนแล้ว ว่ามันไม่อร่อยเลย ครั้งที่แล้วไอ้หมูก็บอกว่าเจ้านี้อร่อยเรากินแล้วว่าไม่มีความอร่อย แต่มันไม่เชื่อ) เป็นงัยหล่ะ พอมาถามตอนหลัง ปรากฏว่าไม่อร่อย หมูบอกว่ามันเปลี่ยนจุดขาย สงสัยจะเปลี่ยนคนทำด้วย รสชาติหมาไม่แดกเฮงซวย.... หนุ่ยรีบถามแม่หมวยเลยว่าขนมครกเป็นงัย แม่บอกก็ใช้ได้ 555 (แปลให้ด้วย ฮีววว)

แล้วก็ให้ไปเจอกันที่ อช.เขาสามร้อยยอดเลย ไม่ต้องรอ พี่จึดถึงแล้ว หนุ่ยบอกว่ารอไปก่อน และให้เพลินดูทะเลน้ำทะเลไปก่อน แต่หมูบอกว่าไม่มีทะเลให้เห็น คันเราบอก...ไม่เป็นไรเราใกล้ถึงแล้ว

เลี้ยวซ้ายที่แยกปราณบุรีเลยใช่แน่ เราถามหนุ่ยเข้าไปกี่กิโลว๊ะ .... หนุ่ยบอกขับไปอีก 14 กิโล พวกเราก็นั่งคำนวนกิโลไปเรื่อย ๆ ขับ ๆ ไปแม่ง ทำถนนทางขรุขระจัง หลังจากหลุดที่เค้าทำถนนได้ ก็โล่ง ขับไปเรื่อย ๆ (ก็ความรู้สึกมันยังไม่ถึง 14 กิโล) ว๊าว เห็นทะเลด้วย ไหนอีหมูมันบอกว่าไม่มีทะเลงัยว๊ะ แต่เฮ้ยยยย สงสัยจะมาผิด ชัวร์เลย เลยรีบหยิบกระดาษที่เราปริ้นมาจากเน็ต ไอ้สาดดดด จากแยกปรานบุรี ขับเข้ามาอีกแค่ 4 กิโล และเลี้ยวขวาที่แยก รพช อีก 31 กิโลก็ถึง ....ซวยแระ จึงต้องเลี้ยวรถกลับ และก็ไปถึงที่หมาย จ่ายค่าเข้า และขับต่อไปอีก 2 กิโล ไปที่บ้านบางปู เพื่อเหมาเรือไปที่หมายกันได้เลยยย

ถึงบ้านบางปู ประมาณเที่ยงก็ขนของลง และไปจองคิวเพื่อเหมาเรือ ไปที่หาดแหลมศาลา (ค้าง) ราคา 500 บาท ตอนแรกเจ้าหน้าที่บอกว่าไปกี่คน ของเยอะเปล่า ถ้าเยอะก็ต้อง 2 ลำ ซวยหล่ะสิ 2 ลำก็พันแล้วนะ แต่พอเค้าเห็นของก็บอกว่าลำเดียวก็ได้ เฮ้อ.... โล่งอกไปที นี่ของหรือว๊ะเนี่ย ไปกันกี่วันหว่า

ของเยอะมาก ๆ ไอ้โฮ้งก็ไม่ได้อยู่ช่วยกันถือลงเรือเสือกเดินเท้าไปที่บ้านพัก (เขียนบอกทุก blog ว่ามีผัวผิดคิดจนตัวตาย ซวยจริง ๆ ที่ได้มันมา....เซ็ง ต่อไปที่จะเล่าขอตัดส่วนของมันทิ้งก็แล้วกันนะเพื่อความสบายใจของผู้เขียน) มาต่อแต่ละคนถือของพะรุงพะรัง และเจมส์ได้ถอยกล้องมาใหม่ ก่อนมาพี่นนท์เตือนว่าอย่าทำตกน้ำนะเดี๋ยวกล้องเสีย เจมส์กลัวกล้องตกน้ำทะเลเลยฝากกล้องให้แม่มันถือ หึ ๆๆๆๆ

พอเรือเบอร์ 11 กำลังมุ่งหน้าเข้ามา เจ้าหน้าที่ก็บอกว่าขนของไปได้เลย มองด้วยตา โห...อีกนานกว่าจะถึง หมูบอกรีบไปทำไมว๊ะ เรือยังไม่เข้ามาเดี๋ยวโดนแดด แต่เจ้าหน้าที่บอกว่าเดินไปก็จะพอดีเลย เออ...จริงด้วยแหละ กว่าจะแบกของไปถึง เรือก็มารอแล้ว ทุลักทุเลมั๊ก ๆ ให้ตายเถอะ ไอ้หมูตอนก็ตะโกนวี๊ด ๆๆๆ ดังลั่น "ไอ้เพลินรอก่อน ๆ " ส่วนนู๋เพลินก็เดินนำหน้าไปกับยาย ทุกคนก็คงนึกเหมือนกับเราว่าคงจะกลัวลูกจมน้ำ หรือโดนเรือกระแทก แต่จริง ๆ ไม่ใช่หรอกมันกลัวกระโปรงสีขาวของลูกมันเปียก 555 และแล้วก็เปียกจริง ๆ ด้วยแหละเพราะนู๋เพลินเห็นทะเล ก็เดินลิ่ว ๆ ลงไปไม่สนใจแม่มันหรอก 555

ถึงเรือก็ทยอยนำของขึ้นเรือก่อน ส่วนคนก็ค่อย ๆ ขึ้นทีหลัง เรายืนอยู่ใกล้ ๆ ติ๊ดจำบัง (อยู่ด้านซ้ายของเรา) มือเราก็ไม่ว่างเลยถือของทั้งสองมือ ระหว่างนั้นเอง ติ๊ดจำบัง ก้าวเท้าขวาขึ้นเรือ แต่... แต่.... ด้วยความตัวสั้น และสะพายกระเป๋าเป้ไว้ที่หลัง เธอ ก้าวไม่พ้น เธอคนนั้นค่อย ๆ ทิ้งตัวลงไปในทะเล อย่างช้า ๆ แบบสโลโมชั่น ไอ้เราเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแต่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ เนื่องจากไม่มีมือ และแล้วเธอก็จมลงไป โอ้ว.... แม่เจ้า อยากเล่นน้ำทะเลก็ไม่บอก แหมไม่ได้มาทะเลแค่ไม่กี่สิบปีเอง ใจร้อนจังเจ๊เรา เราจึงรีบวางของและรีบหยิบกระเป๋ากล้องขึ้นมาก่อน ดีนะเปียกนิดหน่อยน้ำยังไม่เข้าไปถึงตัวกล้องไม่งั้นเที่ยวครั้งนี้แพงกว่านั่งเครื่องไปเที่ยวเชียงใหม่อีก 555

ไม่ถึง 10 นาที เรือก็จอดที่หาดแหลมศาลา ขนของลงเรือและเดินเข้าที่พัก มอง ๆ ไปไม่เหมือนนักท่องเที่ยวเลย เหมือนพม่าอพยบ ยังไง ๆ ไม่รู้สิ หิ ๆๆ ระหว่างทางที่จากเรือมาที่พักเดินผ่านยอดหญ้า โอ้พระเจ้ายอด มันจ๊อช มาก โค ตะ ระ ยุงหรือนี่ เป็นฝูง สิบ ๆ ร้อย ๆ ตัวรุมกันพวกเรากันเต็มขา เต็มมือไปหมด เกิดมาไม่เคยโดนยุงกัดมากมายขนาดนี้เลย ขาแต่ละข้างเกาะติดแน่น เป็นสิบ ๆ ตัว โห....ยุงเยอะจริง ๆ (มาเมื่อครั้งที่แล้วช่วงสงกรานต์ไม่มีเลย ถ้าใครจะมาอย่ามาหน้านี้นะยุงเยอะมาก ๆ )

ขนของเข้าที่พัก เก็บข้าวเก็บของ เลือกห้องนอนตามความพอใจ เพลินเลือกห้องก่อน (แม่ง ฉลาดฉิปหายเลือกห้องที่มองเห็นวิว เห็นทะเลด้วยลูกใครหว่า พี่จึดบอกฉลาดเหมือนเค้าแล้วหัวเราะเยาะเรา 555 แต่หัวเราะทีหลังดังกว่านะพี่เขย ฮี ๆๆๆๆ)

ห้องของเรานอนกัน 4 คน แต่มี 3 เตียง จึงทำวิธีเดิมอันแสนฉลาดของพวกเรา จับเตียง 2 เตียงชิดกัน และสลับฟูก จะทำให้นอนได้ 3 คน และลองนอนดู แต่ที่นอนที่นี่มันนิ่ม ใครนอนตรงกลางตรงต้องเมื่อยแน่ ๆ เหมือนนอนในแอ่งอะไรสักอย่าง แต่ก็ช่างเถอะ นอนแป๊บเดียว เดี๋ยวก็เช้าแล้ว

ส่วนห้องผู้ชายพัดลมไม่ดี เหมือนจะหลุด ดีนะงานนี้มีช่างไฟฟ้า มาเองเลยจัดการแก้ไขซะอย่าให้เสีย ระหว่างแก้ไขพัดลม ไม่รู้ใครบอกมาดูตุ๊กแกสิ เฝ้าไข่อยู่ โอ้โห้...ตัวใหญ่มาก ๆ เลย สักพักออกมาให้ยลโฉมทั้งพ่อ และ แม่ โห...ธรรมชาติจัง จึงถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก ส่วนหมูตอนบอก คืนนี้จะนับเสียงร้องและจะไปแทงหวย (แต่ว่ามันไม่ร้องเลยสักแอะเลยไม่ได้เลขเด็ดเลย)

เก็บของเสร็จก็ออกมาล้างอาหารทะเล ลำบากฉิบเป๋งเลย ยุงเยอะ และแมลงวันมาจากไหนไม่รู้ ท้องจะเสียมั๊ยเนี่ย เดี๋ยวก็รู้ ดีนะที่หมูตอนรอบคอบนำยากันยุงมาด้วย (ด้วยความขนของมาเยอะ ๆ ก็ดีเหมือนกันมีทุกอย่างที่ต้องการ) จึงช่วยได้พอสมควร

ล้างเสร็จก็ประกอบอาหารย่างกุ้ง ปลาหมึก นึ่งปู และต้มกุ้งเค็ม เหมือนเดิมสำหรับบ้านเรา เรียกว่ากินกันให้ตายไปกันข้างหนึ่งเลยแหละ ของเยอะมาก ๆ ราคาแค่พันต้น ๆ เอง ถูกฉิบ ถ้าไปทานตามร้านอาหารคงหลายพันเหยียบหมื่นแน่ ๆ

เออ....ลืมไป ที่บ้านพักไม่มีโทรทัศน์ เราจึงให้หมูนำโทรทัศน์เครื่องเล็ก ๆ มาด้วย พอถึงพี่จึดก็หาสัญญาณใหญ่ แต่ไม่มี ซวยแระ....คืนนี้จะทำงัยเนี่ยติดละครซะด้วยสิ

และก็ไปซื้ออาหารกล่องจากร้านค้าสวัสดิการมาทานกับอาหารทะเล อันแสน อาร้อย อาหร่อย ของเรา

ได้เวลา 4 โมง 10 นาที ก็ไปเที่ยวถ้ำพระยานครก็ดีกว่า กลัวมึด จึงเดินฝ่าฝูงยุงขึ้นเขากัน ช่วงแรกนู๋เพลินให้หนุ่ยอุ้ม พอเดินไปได้สักพักปล่อยให้เดินเอง และตอนท้ายก็ให้พี่จึดอุ้มตลอด ระหว่างทาง แต่ละคนไม่ได้เตรียมร้องเท้าดี ๆ มาเดินกันลำบาก ลากอีแตะกันมาหมด ส่วนเราฉลาดใส่ กีโต้เลยสบายไป ระหว่างเดิน เอาอีกแล้ว ได้ยินเสียงนี้อีกแล้ว ทุกทริปเลยสิหน่า ที่ขึ้นเขาจะมีเสียง แอ๊ด ๆ เดินตามมาตลอด หันไปดู จึงถึงบางอ้อ หมูตอนนี่เองต้นเสียง แอ๊ด ๆ (หมูปฏิเสธบอกกรูใส่แอ๊ดด้า มันเลยร้อง แอ๊ดด ตลอด 555)

เดินมาได้สักพัก แม่เริ่มไม่ไหวแล้วรองเท้าไม่ดี (ไม่ใช่ว่าเหนื่อยนะ) ส่วนหมูนะบอกว่าจริง ๆ แล้ววิ่งขึ้นยังสบาย ๆ ชิว ๆ แต่แกล้งเหนื่อย

กลัวคนไม่รู้ว่ารองเท้าแตะ....เชื่อแล้ว

สังเกตุ ตาหมูสิ (เมื่อไหร่แม่จะยอมแพ้ว๊ะ)

และอยู่รอเป็นเพื่อนแม่ แหม...เป็นลูกกตัญญูก็ไม่บอก ดังนั้นหมูกับแม่จึงไม่ไปต่อ ขอนั่งรอที่จุดชมวิวแทน ป่ะ งั้นพวกเราก็ไปกันต่อ ระหว่าวเดินเจมส์ก็ถ่ายรูป.. ลองกล้องใหม่ไปเรื่อย ๆ ติ๊ดจำบังก็เรียกตลอดทาง " เจมส์ ลูก อยู่ไหนแล้ว ระวังลื่นนะลูก เจมส์ " เงียบ !!!! ไม่มีเสียงตอบจากลูกรัก หือเด็กผู้ชายเนี่ยเข้าถึงยากจริง ๆ เลย มีแต่เสียงนู๋เพลิน เจือยแจ้วตลอดทาง มันช่างแตกต่างกันจริง ๆ เนอะระหว่างผู้ชายกับผู้หญิง

ยิ่งเดิน... ยิ่งมืด ทางก็แฉะด้วย สงสัยฝนตกก่อนหน้านี้ ตอนหลังเพลินไม่เดินเลยให้พี่จึดอุ้มตลอด เราเสียวมาก ๆ กลัวพี่จึดลื่น และทับลูก ระหว่างที่สวนกับนักท่องเที่ยวคนอื่น ได้ยินคนพูดว่า โหผู้ชายคนนั้นเจ๋งมาก ๆ เลยอุ้มลูกขึ้นไปด้วย (เจ๋งหว่ะผัวใครไม่รู้ เดินตัวเปล่ายังเหนื่อยเนี่ยแถมอุ้มเด็กอีก แต่หนังมันยาวอย่าลืมติดตามตอนต่อไปนะ 555)

และแล้วก็มาถึงจนได้ ก่อนถึงทางโครตลื่น และมึดตึ๊ดตื๋อเลย (ใครมาตอนเย็น ๆ อย่าลืมพกไฟฉายไปด้วยนะคะ) ได้รอดต้นซุ้มรอดคู่ด้วย ก่อนมาบอกกับแม่ว่า ถ้าใครได้รอดเป็นคู่ก็จะได้เป็นคู่กัน หรือใครรอดคนเดียวก็จะพาคู่กลับมารอดอีก หรือไม่ก็จะได้กลับมาที่นี่อีกรอบ แม่ท้าเรา เอาม๊ะ ถ้ากรูรอดแล้ว กรูจะไม่กลับมาอีก 555 จริง ๆ ด้วยแหละ แม่ไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแน่ ๆ เพราะว่าแค่ขึ้นเขาแม่ยังขึ้นไม่รอดเลย แม่จะขึ้นมารอดได้อย่างไร 555 แม่นจริง ๆ แม่เรา

และก็ได้ถ่ายรูปลายอักษร ของ ร.5 และ ร.9 และถ่ายรูปพระที่นั่งคูหาคฤหาสน์ และรีบกลับเพราะว่าข้างบนมันมึดแล้ว เดี่ยวต้องลงไปเล่นน้ำทะเลอีก

พระที่นั่งคูหาคฤหาสถ์ ต้องมาตอน 10.00-11.00 น. ถึงจะสวย เพราะแดดจะส่องลงมา ตรงพระที่นั่งซึ่งจะเป็นช่วงที่สวยที่สุด

พี่จึดเดินนำหน้าลงไป และเรียกเจมส์ บอกว่านกอะไรไม่รู้ ตัวโต๊ โต ให้มาถ่ายรูปสิ ตากล้องเรา เจ้าโป้ง กับเจ้าเจมส์ วิ่งมาถ่ายกันใหญ่เลย เบา ๆ นะ เดี่ยวมันตื่นบินหนี มันไกลไปหน่อย จึงค่อย ๆ เดิน (กลัวนกบิน) เดินเข้าไป ใกล้ ๆ ไม่บินโว๊ย พอเดินไปดูใกล้ ๆ มันบินไม่ได้หรอก เพราะมันเป็นไก่อ่ะ 555

เดินลงมาเรื่อย ๆ ก็ได้ยินเสียงแม่ด่าลูกตัวเอง " ถ่ายอยู่นั่นแหละรูปนะ ดูสิ มันเยี่ยวใส่หัวแม่แล้ว " เราเลยมองตามขึ้นบนข้างบน อ๋อ...เจ้านี่เอง ที่ฉี่รดหัวแม่เค้า คือเจ้าค่างแว่นนั่นเอง น่ารักดีอ่ะ

นั่งพักที่จุดชมวิวก่อน เหนื่อยอ่ะ

พอลงมาถึง ก็มีเรื่องเศร้าเกิดขึ้น มีสิ่ง ๆ หนึ่งต้องจากเราไป เค้าได้สละชีพและได้รับใช้หนุ่ยจนถึงวาระสุดท้ายพอดิบพอดีเมื่อภาระกิจเสร็จ และได้เสียชีวิตอย่างสงบ หน้าป้ายทางขึ้น โชคดีนะ ลาก่อน ระหว่างทางขึ้น - ลง เราเห็นเจ้าพวกซื่อสัตย์พวกนี้ ตามทางเดินเต็มเลย นี่ก็เป็นอีกหนึ่งชีวิตสินะที่เป็นแบบนั้น 555

ขณะที่เดินไปร้านค้าสวัสดิการเพื่อซื้อรองเท้าคู่ใหม่ให้หนุ่ย หมูโทรมาบอกว่า เจ้าหน้าที่เก็บขยะได้เผาขยะ และควันเยอะมาก ๆ เหม็น สุด ๆ (เหมือนหมอกลงเลย) เดินไปบอกให้ดับ ก็บอกว่าไม่ใช่หน้าที่ มีหน้าที่เผา ไม่มีหน้าที่ดับ เราจึงเดินไปแจ้ง จนท.อุทยาน ว่าเรามาพักผ่อนนะ มาสูดอากาศบริสุทธิ์ทำไมถึงเผาขยะ แบบนี้ และมีคนเป็นภูมิแพ้ด้วย แย่ ..มาก ๆ และ จนท.บอกว่า เดี๋ยวให้คนไปดับให้ แย่จัง

และก็เข้าที่พักเปลี่ยนเสื้อผ้า ลงเล่นน้ำทะเล ซึ่งนู๋เพลินลงไปเล่นกับแม่มันเรียบร้อยแล้ว ชายหาด เป็นของเรา ไม่มีใครเล่นน้ำ นอกจากบ้านเรา เหมือนชายหาดส่วนตัวเลยนะเนี่ย

คนแก่เขียนแน่เลย....สำหรับเราวิ่งขึ้น วิ่งลง 3 รอบยังชิว ๆ เล้ย

ช่วยหนูด้วย...ผีเสื้อสมุทรจะจับหนูแล้ว

หอยที่นี่สวยดี สามารถงมขึ้นมาจากทรายได้เลย แถมยังเป็น ๆ อยู่ด้วย ก็ที่นี่ยังไม่ค่อยเป็นที่นิยมท่องเที่ยว และไม่ค่อยมีใครลงเล่นน้ำ จึงยังมีความเป็นธรรมชาติให้เราสามารถเก็บความรู้สึกดี ๆ ได้จากชายหาดแห่งนี้

ขณะเล่น ๆ แม่ลูกติ๊ดกับเจมส์ไม่กล้าลงเล่น บอกว่ามีแมงกระพุน ด้วยระวังนะ เดี๋ยวมันมาโดนตัว แล้วจะเป็นแผล ส่วนพวกเราไม่สนใจ ยังเล่นต่อไป สักพักแมงกระพุนไม่ลอยไปไหนเลย อยู่กับที่ แม่ลูกคู่นั้นจึงเดินเข้าไปดูก็เห็นแมงกระพุนสีขาวจริง ๆ มันตายแล้วเลยจับมันลากขึ้นมา....5555 ดูเด่ะ

ระหว่างเล่น ๆ ก็มีเจ้าน้องหมา 3 ตัว มานอนเฝ้าพวกเราเล่นน้ำ ยังจำกันได้มั๊ยเอ่ย (ก็ 3 ตัวนี้ มาครั้งที่แล้วก็เจอ อายุยืนจริง กลับมาตอนนี้ก็ยังเจอพวกมันอยู่อีก ตอนนี้โตขึ้นเยอะแล้วนะ)

อาบน้ำกันหมด ยกเว้น เจ๊หมวยนั่งมองลูก ๆ หลาน ๆ เล่นน้ำ ส่วนพี่จึดไม่ลง (มารู้จากแม่ว่า ไม่ไหว ขาสั่นไปหมดแล้ว อุ้มนู๋เพลินขึ้น - ลง จากเขา 555 พระเอกเราตายตอนจบ ฮิ ๆๆๆ)

อาบน้ำเสร็จก็ไปซื้ออาหารกล่องที่ ร้านค้าสวัสดิการมากินกับอาหารทะเลที่เหลือ ระหว่างกิน ไม่รู้ใครบอกว่าวันนี้ละครช่อง 3 เรื่อง ธาราหิมาลัย (บ้านเราติดมาก ๆ พระเอกอั้มหล่อ มาก ๆ และนางเอกก็สวย) คืนนี้ตอนเด็ดด้วย คือพระเอก-นางเอก จะได้เสียเป็นเมียผัวกันด้วย แย่แระ โทรทัศน์ยังหาสัญญาณไม่ได้ ท้ายสุดนึกขึ้นได้ว่าเราใช้ไอโมบาย มีทีวีด้วยจึงได้ดู แต่กว่าจะดูได้ต้องทำหลายวิธี จนมาสำเร็จด้วยท่านี้ ถึงจะดูได้

วิวสวย ๆ ยามค่ำคืน

ดูหนังไป ดูหนังมา เอ๊ะ...นู๋เพลินหายไปไหนเนี่ย เงียบเลย จึงลองเปิดประตูห้องเราดู ปรากฏว่าหลับเรียบร้อยโรงเรียนอนุบาลเด่นหล้าแล้ว 555 แบบนี้ก็เสร็จเราสิ เป็นอันว่า เกิดการแลกห้องไปในตัวเลย เรา แม่ และติ๊ด ไปนอนห้องหมูแทน 555 และแล้วห้องนอนนี้ก็เป็นของเราเพราะนู๋เพลิน 555 หัวเราะทีหลังนอนสบายจัง เย็นจนหนาวเลยอ่ะ ลูกใครหว่าทำดีจัง

สังเกตุดู ตัวใหญ่กว่าไข่หน่อยเดียงเอง

ระหว่างนั่งคุยและดูหนังไป เจมส์ซึ่งนอนคุยโทรศัพท์อยู่ในห้อง ออกมาบอกว่า " แม่ในห้องมีงูด้วย " พระเจ้าช่วยกล้วยน้ำว้าทอด จึงรีบเข้าไปในห้องเห็นงูจริง ๆ ด้วย ม้วนตัวอยู่ที่บานพับห้องน้ำ หมูรีบตะโกนบอก " งูพิษ เพราะสีมันสวย" เอาหล่ะสิตกใจกันใหญ่ หมู กับ ฮ้อน รีบไปหยิบไม้กวาด เพื่อจะมาตี พอกลับมาอีกครั้ง งูหายไปแล้ว สงสัยจะมุดรูตรงพื้นห้องน้ำหนีไป แย่หล่ะคืนนี้จะนอนยังงัย (แต่ไม่เป็นไรเพราะเป็นห้องนอนผู้ชาย 555) เล่นเอาขนหัวลุกไปเหมือนกัน แต่คืนนั้นชาย 3 คนก็ทนนอน ไม่รู้ว่านอนหลับสนิทกันหรือเปล่า พอเสร็จจากงูก็ตุ๊กแกอีกลูกตุ๊กแกฟักตัว... ออกมาจากไข่ อุ๊ป่ะ... นี่มันอะไรกันเนี่ย (บ้านพักธรรมชาติโครต ๆ เกินไปหรือเปล่าเนี่ย) จึงเก็บภาพลูกตุ๊กแกได้ (ดูแรก ๆ คิดว่าไม่ใช่แต่ลองเทียบกันไข่สิ ช่ายเลย 555) เข้านอนดีฝ่า ไม่รู้พรุ่งนี้จะเป็นยังงัย เป็นห่วงชาย 3 คนนั้นเหมือนกัน ไม่รู้เช้ามาจะแข็งที่งหรือเปล่าก็ไม่รู้ หึ ๆๆๆๆ พรุ่งนี้คอยมาลุ้น

6 โมงเช้า เราตื่นคนแรกตามนาฬิกาปลุก ล้างหน้า ล้างตา ออกมาเดินถ่ายรูปเก็บความสวยงามยามเช้าดีกว่า เปิดประตูบ้านออกมา โอ้...ที่นี่มีระบบยามรักษาการดีแฮะ มิน่าหล่ะของที่ไว้หน้าบ้านไม่หายเลย เพราะยาม 3 ตัวเฝ้านี่เอง

บรรยากาศยังคงสวยเหมือนเดิม แต่คนเราสิกับไม่เหมือนเดิม ฮิ ๆ แอบเน่าเล็ก ๆ ถ่ายภาพสวย ๆ ด้วยฝีมือห่วย ๆ ได้ออกมาแบบนี้แหละ

โอ๊ะ โอ๊ะ โอ๋ว ....เมื่อวาน " เหนื่อย สุด ๆ " วันนี้เปลี่ยนจากเหนื่อยเป็น " LOVE " ไม่รู้ใครหว่า ตื่นก่อนเราอีกแฮะ

ภาพสวย ๆ

เก้าอี้ยังอยู่เหมือนเดิม

หลังจากถ่ายรูปเสร็จ ก็มาเจอ 3 คน พ่อ แม่ ลูก ยังไม่ตื่นเลย โดยเฉพาะคนกลางนะ นี่อีหนู เข้านอนก่อนใครเลยนะเนี่ย สงสัยจะได้รับเชื้อแม่มันมาเต็ม ๆ

ส่วนห้องชาย 3 ตื่นแล้ว 2 เหลืออีก 1 นอนแข็งทื่อเลย ตายเปล่าหว่า......

จากนั้นก็ออกมาเล่นปืนกับนู๋เพลินกัน ฟองสวยดี ซื้อมาตอนแรกก็ยังห่วงกับหนุ่ยเลยว่า เดี๋ยวไอ้เพลิน มันต้องทำขวดน้ำยกหกแน่ ๆ เลย (แถมมาให้พร้อมกับปืน) เลยเปิดขวดและวางไว้ในชาม ถ้าหก ก็ยังหกในชาม น้ำก็ยังใช้ได้ โห .... เปิดไว้ไม่ถึง 5 นาที เจ๊หมวยทำหกหมด แถมชาม เชิม กระเด็น น้ำยาหกหมดเหลือติดขวดจิ๊ดเดียว เฮ้อ....ทายผิดแฮะ มิน่าหล่ะซื้อหวยถึงไม่ถูก 555

ระหว่างเล่น หมูตอนออกมาดุ เพลินว่าอยากเอามือโดนฟองนะลูก มันเป็นสารเคมี เดี๋ยวอันตราย เพลินเชื่อแม่มาก บอกไม่โดน ไม่จับหรอกค่ะแม่ เด็กดีอ่ะ ว่านอนสอนง๊าย ง่าย

มาม๊ะ มากระโดดกันดีฝ่า

ส่วนเจ๊หมวยขอเอาบ้าง (พ่อสั่งมาบอกว่าให้กระโดด) เธอเลยขอกระโดดบ้าง แต่เก็บภาพไม่ค่อยได้ ก็เธอเล่น กระโดดสูงแค่ 2 เซ็นติเมตรเอง เลยได้แค่นี้แหละ ไอ้เราก็กลัว อายุมากแล้ว กลัวจะเป็นอะไรไป นม หรือแคลเซี่ยม ก็ไม่เคยกิน อย่าทำแบบนี้อีกนะจ๊ะเจ๊ ไม่ใช่อะไรหรอก เดี๋ยวไอ้หนุ่ยต้องออกงามมาดูแลคนเป็นอัมพาตหล่ะแย่เลย

ถ่ายไปถ่ายมา มีเรื่องจนได้ ช่วยด้วย ๆ คนทะเลาะกัน มีทั้งถีบทั้งต่อยเลยอ่ะ หรือน้ำต้มผักมันไม่หวานแล้วหว่า

แย่จัง .....นั่งสมาธิดีกว่า

ถ่ายเสร็จเข้ามาอาบ กินกาแฟ กินข้าว (ซื้อมาจากร้านค้าสวัสดิการ) ก็มาเจอหนุ่มสาวคู่นี้เข้า เฮ้อ...ลูกหลานใครหนอ โตขึ้นจะขนาดไหนเนี่ย

ดูรูปนี้สิ พ่อ กับ แม่ นึกว่าเป็นเด็กน่ารัก รักนวล สงวนตัว ไม่รู้เลยเหรอ ก่อนหน้านี่ มัน !!! ไปนอนกับใครมา 555

ดูหน้าสิ....ซื่อใสไร้เดียงสา

ทานข้าวเสร็จ ก็ออกมาถ่ายรูปหมู่ กัน เสื้อผ้าสีสัน สวยระรานตา เลยได้ภาพสวย ๆ แบบนี้

ภาพนี้ขอย้อนยุคหน่อย คิดถึงเมื่อตอนสมัยเราเด็ก ๆ แม่กับพ่อจะเรียกมายืนถ่ายรูป เรียงกัน คนโตยันคนเล็ก ก็เลยคิดถึงอดีตเก่า ๆ เลยลองถ่ายดู ดีค่ะ เกือบ 30 ปีเห็นจะได้เน้อ ที่ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้ จำได้ม๊ะ ที่เรามักจะเรียกกัน " สี่สาว แสนสวย " กินกันไม่ลงเลยช่ายม๊ะ (ทำไมไอ้หนุ่ยมันจ๋องกอดจัง 555)

มาดูแม่ ลูก กระโดดกันบ้าง

กระโดดถ่ายรูป...หรือกระโดดหนังยางว๊ะ

ผัว เมีย บ้าง (โห...ไม่น่าเชื่อ ไอ้หมูกระโดดขึ้นด้วยโว้ย)

อีกภาพมันเข้าไปแอบสีข้างพี่จึดทำไมว๊ะ

ภาพแอบถ่าย (จากกล้องเจมส์)

เส้นอะไรนะหนุ่ย (แบบชัด ๆ)

และถ่ายหมู่บนบ้านพักบ้าง

11 โมงก็ขนของไปยืนรอ และให้เจ้าหน้าที่อุทยาน วอเรียกเรือมารับ ขากลับค่อยยังชั่วหน่อย ของน้อยกว่าเดิม เพราะทานไปหมดแล้ว จึงไม่ค่อยทุลัก ทุเล เหมือนตอนมา

ลาก่อนจ๊ะ หาดแหลมศาลา หลาย ๆ คนบอกว่าจะไม่มาอีกแล้ว (สำหรับเรา 2 ครั้งก็เกินพอแล้ว) แต่สำหรับ นู๋เพลิน พี่จึด ติ๊ด และเจมส์ ได้รอดต้นซุ้มรอดคู่แล้ว แล้วเรามาดูกัน ว่า 4 คนนี้จะได้กลับมาที่นี่อีกหรือเปล่า เรื่องแบบนี้ต้องรอการพิสูจน์

เรือถึงฝั่ง ก็ขนข้าวของลง ขนของที่จะกลับรถเราขึ้นรถเรียบร้อย แต่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝัน คือรถพี่จึดยางแบน หนุ่ม ๆ เหลือน้อย จึงต้องเปลี่ยนยางกัน

ส่วนพวกผู้หญิง ก็รอ ด้วยการกินไอติม และน้ำดื่ม พอเปลี่ยนยางอะไหล่เสร็จ แต่.... แต่ ใช้ไม่ได้อีก เนื่องจากยางอะไหล่หมดอายุ จุ๊กเสีย ใช้ไม่ได้ จึงต้องขับรถของเรานำยางที่แบน ไปร้านยางเติมลม อีกประมาณ 30 กิโล ไปกลับก็ 60 กิโล แย่ละ งานนี้นานแน่นอน พวกเราจึงสั่งส้มตำ และน้ำตกมานั่งทานฆ่าเวลา และจัดการปู และกุ้งเค็มที่เหลือ (ไม่รู้ว่ายางแบน เกิดจากอะไร น่าจะมีคนปล่อยลม เนื่องจากยางก็ไม่รั่ว สงสัยจะจอดรถผิดที่ผิดทาง หรือไม่ก็เป็นแผน ของใครบางคนก็ได้ ช่วงที่รอเปลี่ยนยางก็ต้องสั่งอาหารทาน ไม่รู้ว่าเราคิดมากไปหรือเปล่า)

บ่ายโมงกว่า รถพร้อม จึงแยกกันกลับบ้าน ติ๊ดกับเจมส์ มาคันเรา ส่วนที่เหลือก็ไปรถพี่จึด ต่างคนต่างกลับบ้าน เราแวะซื้อของฝาก และทานก๋วยเตี๋ยวที่ร้านแม่กิมไล้ และไปส่งติ๋ดที่บ้าน ถึงบ้านน้ำไม่ท่วม สบายใจ และอีกคันก็ถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ เจอกันใหม่หน้าหนาว ยังไม่รู้ว่าที่ไหน บ๊ายบาย อีก 2 เดือนเจอกันจ้า จุ๊บ ๆ

ค่าใช้จ่าย 7 คน (ยกเว้นคนขับ และนู๋เพลิน) คนละ 1230 บาท ตามรายละเอียดด้านล่างจ้า

สรุปค่าใช้จ่ายทริปเขาสามร้อยยอด (บันทึกโดยน้องหนุ่ย)

24/10/53 เก็บกองกลาง 7 คน @ 2,000 14,000.00

ค่าบ้าน 2,200.00 , ข้าวเช้ามหาชัย 305.00 ,ปู 700.00 (5 กก.), กุ้งต้มเค็ม 110.00 (1 กก.) ,กุ้งหัวโต 220.00 (1 กก.), ปลาหมึก 160.00 (1.2 กก.), มะม่วง 60.00 , ทับทิม 50.00 (1 ลูก เปลือกแดงเนื้อสีขาว เปลือกขาวเนื้อสีแดง จำไว้), ส้ม 70.00 ,ลอดช่อง 120.00 (3 ถุง ขึ้นราคาแล้วจ้า) ,ของเล่นหนูเพลิน 130.00 (ปืนฉีดฟองสบู่) ,ค่าเข้าอุทยาน 380.00 ,ค่าเรือ 500.00 ,น้ำแข็ง (ครั้งแรก) 40.00 ,น้ำแข็ง (ครั้งที่สอง) 50.00 ,อาหารเย็น 487.00 ,น้ำแข็ง 50.00 ,เป๊ปซี่ 35.00 ,มาม่า , เลย์ 208.00 ,รวมค่าใช้จ่ายวันแรก 5,875.00

25/10/53 ข้าวเช้า 270.00 ,ค่าเข้าห้องน้ำ 45.00 ,น้ำ,ไอติม (ระหว่างรอเปลี่ยนยาง) 112.00 ,ส้มตำไทย , น้ำตกหมู (ระหว่างที่รอเปลี่ยนยาง) 110.00 ,ค่าน้ำมันรถนุช 1,200.00 (ไอ้โฮ้งโกงไม่ได้เติมเต็มตอนไป),

ค่าน้ำมันรถพี่จืด 1,000.00 ,รวมค่าใช้จ่ายวันที่สอง 2,737.00

รวมค่าใช้จ่ายทั้งสิ้น 8,612.00

เหลือเงินทั้งสิ้น 5,388.00

เหลือจ่ายคืนคนละ (5388/7) 770.00
สรุปคนละ 1,230.00 จ้า

หาดวนกร สู่เพลินวาน หาอาหารทานที่ตลาดโต้รุ่ง

2010-04-15T19:42:00.139+07:00

สงกรานต์ปีนี้ เป็นปีที่หยุดนานมาก ๆ เป็นประวัติกาล ตั้งแต่เราเกิดมาเห็นจะได้ เรากับโป้งหยุด 8 วัน ไอ้บ้าฮ้อน 9 วัน ส่วนหนุ่ยหยุดแค่ 3 วัน (Audit เข้าจึงต้องไปทำงาน) งานเข้าอะดิ๊ เราได้จองบ้านพักที่หาดวนกร ไปแล้วคือวันที่ 12 เมษายน 2553 วันอื่น ๆ จองไม่ทันคนจองกันหมดแล้ว บ้านหลังละ 1000 บาท (แต่จองตอนช่วงโปรโมชั่น ลด 30% เหลือ 700 บาท) จึงต้องไปกันก่อนแค่ 2 คนกับฮ้อน ส่วนหนุ่ยกับโป้งจะนั่งรถตู้ตามไป วันที่ 13 แทน(สำหรับคนที่ไม่มีรถส่วนตัวจะมาเองก็สะดวกมาก ค่ารถคนละ 180 ขึ้นที่อนุสาวรีย์ ตรงโรงหนังเซ็นจูรี่ย์ มาหัวหินง่ายมาก ๆ บอกคนขับว่าจะลงที่ไหนเค้าก็จอดให้ลง เร็วดีนะ ไม่ถึง 3 ชั่วโมงก็ถึงหัวหินแล้ว)
วันทื่ 12 ตื่น 7 โมงเช้าอาบน้ำแต่งตัวออกจากบ้าน 8.30น.(ไม่ต้องรีบเพราะจุดมุ่งหมายคืออช.หาดวนกรที่เดียว) ขับไปเรื่อย ๆ ไม่รีบไม่ร้อน ผ่านสมุทรสงครามแวะซื้อลิ้นจี่มากินเล่น 1 โล 100 บาท (แพงฉิบ) ทุกร้านแม่ค้าฉลาดหัวใสคือจะกางร่มสีแดงทุกร้าน มองไกล ๆ โห...ลิ้นจี่น่ากิน (รู้นะว่าเป็นแบบนี้ แต่ก็ช่วยซื้อเพราะจะได้อุดหนุนคนไทยด้วยกัน )พอจอดรถสิ มองใกล้ ๆ เหลือง ๆ ออกจะเขียว ๆ 555 แต่ก็ซื้อมากินเล่น ถ้าคนรู้จริง ๆ จะรู้แหละว่าไม่ใช่ลิ้นจี่อัมพวาของแท้หรอก เป็นลิ้นจี่ภาคเหนือนะ เพราะน้ำเยอะมาก ๆ และแวะทานข้าวแกงที่ร้านอาหารชมพู่ รสชาติก็ใช้ได้ (ดีกว่าร้าน....ร้านนั้นแหละที่เดลินิวส์แนะนำ ตั้งเยอะ เอาอีกเล่นไม่เลิก 555)

ระหว่างทางรถเยอะ แต่ก็ขับได้เรื่อย ๆ เพื่อนเต็มถนน เพราะช่วงนี้กรุงเทพฯน่าเบื่อมาก ๆ ไม่มีใครอยากมา เนื่องจากพวกเสื้อแดงประท้วงเพื่อคน ๆ เดียว ทำทุกวิถีทางเพื่อจะให้ประเทศไทยพ่ายแพ้ เพื่ออะไร (เพื่อเงินงัย) ยิ่งวันที่ 10 รัฐบาลยึดพื้นที่ประท้วงคืน ยิ่งเกิดจราจลกันใหญ่ ใช้อาวุธสงครามยิงกันคนตาย ณ ตอนนี้ก็ 20 กว่าคน บาดเจ็บ 800 กว่าคน เฮ้ย... นี่หรือประเทศไทย สงสารเหล่าทหารหารมาก ๆ ที่ต้องมาตาย น่าสงสาร พวกเค้าไม่ผิดเลย มาเพื่อหน้าที่ แต่คนอื่นหล่ะ มาเพื่ออะไร พวกคุณรู้แก่ใจดี เงินนี่มันซื้ออะไรได้เยอะแยะเนอะ ซื้อแม้กระทั้งความเป็นคน ช่างเถอะ อีกไม่นานเวรกรรมมันกำลังตามสนองเค้าแล้วหล่ะ มาต่อเรื่องของเราดีฝ่า (เดี๋ยวเครียด 555)

12.30น. ถึง อช.หาดวนกร(รวมขับรถ 4 ชั่วโมงแวะเข้าห้องน้ำ ทานอาหารด้วย ถ้าขับแบบรีบ ๆ 3 ชั่วโมงก็น่าจะถึงแล้ว)

ติดต่อห้องพัก รับกุญแจห้อง จอดรถที่หน้าห้องพัก (เดาเอาว่าเป็นห้องนี้ ดูจากในเวป ห้องอื่น ๆ คนพักกันหมดแล้ว เดินขึ้นไปไขกุญแจ ทำไมมันไขไม่ได้ฟะ ไอ้ฮ้อนเอาไปไขเอง ไม่ใช่แล้วเธอ ผิดห้อง เดินลงไปอีก มองไปทุก ๆ ห้องอีก เอะ มันต้องใช่สิ ก็เราจองห้องสุดท้าย ไม่แน่ใจใช่ห้องเราเปล่าว๊ะ เดินขี้นไปไขอีก ก็ยังไม่ได้อีก สักพัก เด็กห้องข้าง ๆ ตะโกน พี่ ๆ ครับ ไขกุญแจด้านหลังครับ แป่ววววว หน้าแตก เราเข้าทางหลังบ้านนะสิ จริง ๆ แล้วต้องเข้าทางหน้าบ้าน และหลังบ้านจะหันออกทะเล รีบขอบคุณและถอยรถไปจอดหน้าบ้าน แต่ไม่มีใครจอดเลย ทุกคนเล่นจอดหลังบ้านกันหมด เพราะว่าหลบแดดกันหมด เก็บของเข้าที่พัก เปิดประตูกระจกออกมา โห....สวยจังท้องทะเลสีฟ้าเข้ม ลมเย็นสบาย ภายในห้อง เป็นเตียงนอน 2 คน มีแอร์ โทรทัศน์ ระเบียงชั้นลอย เหมาะสำหรับนักธุรกิจ มาคำนวนตัวเลขได้เลยนะเนี่ย 555 เสียอย่างเดียวไม่มีตู้เย็น จริง ๆ บ้านพักให้นอนได้ 2 คน แต่เราดูห้องอื่น ๆ อีก 7 ห้อง มากันเป็น 10 คนเลย ทำให้คิดถึงพวกเพื่อน ๆ เลย อยากมาทำอาหารทะเลกินจริง ๆ เลย คงได้บรรยากาศหน้าดูเชียว

ไอ้ฮ้อนเข้าที่พักได้ก็นอน (แม่งไม่เคยหลับเคยนอนหรืองัย เดี๋ยวนี้นอนเก่งมาก ๆ หยุดสงกรานต์เนี่ยนอนวันละ 10 กว่าชั่วโมงเลยนะมึง) เราจึงเดินเล่น และถ่ายรูปไปเรื่อย ๆ สวยดีจัง คนน้อยมาก ๆ ส่วนมากคนมักจะมากันแค่ชะอำ หรือเลยมาหน่อยก็หัวหิน แต่ไม่ค่อยมีใครเลยมาที่นี่ เหมาะมาก ๆ สำหรับคนที่ต้องการความสงบ

นั่งชมวิวไปสักพักก็มีอาบังขับรถมาขายโรตี และปลาหมึกย่าง จึงจัดไปอย่าให้เสีย

ประมาณบ่าย ๆ ก็เดินเล่นกับไอ้บ๊อง เพี่อไปทานข้าว และถ่ายรูปบ้านพักต่าง ๆ เผื่อได้เตรียมไว้สำหรับคราวหน้าที่จะพาเพื่อน ๆ มาเที่ยว เล็ง ๆ เอาไว้สนใจอยู่หลายหลังเหมือนกัน ทุกหลังมองเห็นทะเลทั้งหมด น่าพักมาก ๆ

และเก็บภาพเดี่ยวตัวเองด้วย เบื่อไอ้ฮ้อนมาก ๆ เลย ต้องบังคับให้มันถ่ายรูปให้ จัดภาพก็ไม่เป็น ถือกล้องก็ไม่ถนัด กดปุ่มผิดตลอด เซ็ง..หว่ะ รูปออกมา ซ้ำ ๆ กัน ไม่ใช่ถ่ายเยอะนะ แม่งเล่นก็เบิ้ล ๆ 2 ที่ บอกให้กดไปครึ่งหนึ่งก่อนเพื่อให้กล้องวัดแสง มันก็ทำไม่เป็น กดแรง ๆ เบื่อฉิบหาย แบบนี้แหละที่เค้าเรียกว่ามีผัวผิดคิดจนตัวตายเป็นแบบนี้แหละ ชาติหน้าไม่เจอกันแล้วนะ ฉันจะเกิดเป็นผู้ชาย ขอให้มันเกิดเป็นผู้หญิงบ้าง แต่กรู...ก็ไม่ขอเอามันทำเมียหรอกนะ 5555

หลังจากเดินถ่ายรูปเสร็จก็มาหาอะไรเบา ๆ รองท้อง ก่อน คือส้มตำ ขนมจีน และลาบ ที่ร้านค้าสวัสดิการ ข้าง ๆ ร้านค้ามีบริการนวดแผนโบรานด้วย น่านวดชะมัดเลย ถ้ามาหลาย ๆ คนจะชวนไอ้โป้งนวดแน่นอน ฝากไว้ก่อน ราคาถูกแสนถูกด้วย ติดไว้ก่อนนะ คราวหน้าไม่พลาดแน่ ๆ

กลับมาห้องพัก ไม่มีอะไรทำ จึงนอนฆ่าเวลา ตื่นตอน 6 โมง นิด ๆ แดดหมดแล้ว จึงเปลี่ยนชุดไปลงเล่นน้ำ หน้าบ้านเรา เค้าติดป้ายเอาไว้ว่าระวังหอย ,หินบาด อันตรายให้ไปเล่นขวามือ จึงให้ฮ้อนขับรถไปหน้าร้านสวัสดิการ และลงเล่น น้ำใส แจ๋ว เย็นสบาย เล่นคนเดียวก็สนุกดี มาทั้งที น้ำก็ใส (ใสกว่าหาดสามพระยาอีก) เล่นประมาณ ครึ่งชั่วโมงก็ขึ้น หนาวแระ

กลับที่พักล้างตัวข้างบ้านพักก่อนเข้าบ้าน สะดวกดีนะที่นี่ และให้ฮ้อนไปซื้ออาหารกล่องมาทานที่บ้าน อร่อยดี รสชาติใช้ได้เลยทีเดียว ทานเสร็จก็ดูหนัง นอน..พรุ่งนี้ตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นดีฝ่า

ลืมตาตื่นตอนตี่ห้าครึ่ง เปิดม่านดู อู๊ยยยยังมืดอยู่เลย จึงนอนต่อ ตื่นอีกทีตอน 6 โมง ดูอีก พระอาทิตย์ ยังไม่ขึ้น นอนอีกดีฝ่า ตื่นอีกที่ 6 โมง กว่าๆ ตายแล้ว พระอาทิตย์ขึ้นพ้นขอบฟ้าไปแล้วง่ะ แงๆๆๆ ไม่ทันดูพระอาทิตย์ขึ้นเลย จึงอาบน้ำ ไปหาอาหารเช้าทานที่ร้านค้าสวัสดิการดีกว่า สั่งข้าวต้ม กับกาแฟ รสชาติอาหารก็ใช้ได้ 2 คนก็แค่ 95 บาทเอง

กลับเข้าที่พัก เก็บข้าวเก็บของนอนดูโดเรม่อน โทรนัดแนะกับหนุ่ยและโป้ง ซึ่งตอนนี้ได้ขึ้นรถตู้แล้ว กำลังมุ่งหน้าสู่เพลินวาน เราจึงไปคืนกุญแจห้องพัก และซื้อเสื้อยึดสีส้มเป็นที่ระลึก 1 ตัวก่อนออกจากที่พักเวลา 9.30 น.แวะถ่ายรูปที่ป้าย อช.หาดวนกร มุ่งสู่หัวหินกัน

ระหว่างทางผ่านป้ายเขียนว่าด่านตรวจคนสิงขร สงสัยจึงเลี้ยวซ้ายเข้าไปดูเล่นดีกว่ามีอะไรให้ดูบ้าง จากถนนใหญ่เข้าไป 10 กว่าโล เอาน่า....แวะแป๊บเดียวคงทัน..หนุ่ยคงมาไม่ทันแหละ และก็ไม่เสียใจที่แวะเข้ามาที่ด่านสิงขร เพราะที่นี่เป็นที่ที่แคบที่สุดในประเทศไทย คิดว่าหลาย ๆ คนคงไม่เคยมาเหยียบแน่นอน 555

ร้านค้าไม่ค่อยเปิด จึงเดินเล่นที่ร้าน ร้านหนึ่งคนขายเป็นหญิงสาวชาวพม่า เดินดูเฟอร์นิเจอร์ ไม้สักเดินดูสักพัก จึงถามคนขายว่าขอถ่ายรูปได้ไหม เธอไม่ตอบ ยิ้ม ๆ ถามอีกว่าพูดภาษาอังกฤษได้ไหม เธอไม่ตอบอีก (ถ้าตอบได้ หล่ะกรูแย่แน่) ถามอีกพูดไทยได้ไหม เธอก็ไม่ตอบ จึงยกกล้องถ่ายรูปร้านค้าซะเลย เธอรีบเดินมาที่หน้ากล้อง อ๋ออออ เธอจะให้ถ่ายรูปเธอนั่นเอง จึงจัดไป และถ่ายรูปภายในร้าน และสักพักเธอสะกิดที่ไหล่บอกให้ถ่ายเธออีกตรงกองผ้า เออสวยดีเหมือนกัน แหมชอบถ่ายรูปก็ไม่บอก พอถ่ายเสร็จรีบวื่งมาดูใหญ่เลย แต่ถ่ายได้แค่ 2 รูปต้องหยุดถ่ายเพราะมีแขกเข้าร้านเราจึงแยกตัวออกมาและกลับออกเพื่อเดินทางต่อ

แวะปั้มเข้าห้องน้ำ ออกมาไม่เจอไอ้ฮ้อน รอ 5 นาที มันต้องเข้าไปในซุปเปอร์แน่ ๆ เลย จึงเปิดเข้าไป ใช่เลยมันต่อแถวจ่ายตังค์อยู่ ทำไมรู้ไหม มันซื้อพิซซ่า กับเป็บซี่กิน กว่าจะรอฟิซซ่าเย็น และรอมันอีกหมดอีก เสียเวลาไป 15 นาที หนุ่ยโทร.มาถึงเพลินวานแล้ว
แย่หล่ะสิ ด่าไอ้ฮ้อนใหญ่เลย เสียเวลาตรงเธอเนี่ย ส่วนไอ้ฮ้อนก็ว่าเราเสียเวลาที่ด่านเธอด้วย เราก็แย้งไปว่าฉันเผื่อเวลาของฉันแล้ว แต่ฉันไม่ได้เผื่อเวลาแวะปั๊มตั้ง 20 นาทีของเธอนี่
ออกจากปั๊ม เหลืออีก 25 กิโลจะถึงหัวหิน แต่รถติดมาก ๆ เพราะคนที่นี่เค้าออกมาเล่นสาดน้ำกันเร็วจัง ร้อน สุด ๆ น่าสนุกดี แต่ไม่ขอเล่นดีฝ่า ตัวสุกแน่ ๆ แถมเล่นเสร็จผิวดำ ๆ ของเราคงจะน่าดูเลย 555 จึงขอดูจะดีกว่า
ถึงเพลินวานตอนเที่ยงกว่า ๆ แดดร้อนสุด ๆ ที่จอดรถก็แทบจะไม่มี (เสียค่าจอด 40 บาท ถามคนรับจอดว่าจอดได้กี่ชั่วโมงกลัวคิดตังค์เพิ่มอีก เจ้าหน้าที่บอกจอดได้ไม่จำกัดชั่วโมง เราบอกโอ้โห อย่างนี้คนจอดหลายชั่วโมงทำงัย คนรับจอดรถตอบว่า ผมว่าแค่ชั่วโมงเดียวคุณก็ออกมาแล้ว 555 แบบงี้มันเข้าใจว่างัยเนี่ย)

ภายในเพลินวานคนเยอะมาก ๆ โทรหาน้องสาว และเจอกัน จึงเดินเล่นชมร้านค้าต่าง ๆ แต่ละร้านก็เหมือนกับที่เรา ๆ ท่าน ๆ ดูในโทรทัศน์แหละ สถานที่เล็ก ๆ ลึก ๆ (สงสัยที่จะแพงมาก ๆ จึงซื้อได้แค่นี้ ร้านค้ามี 2 ชั้น เดินเล่นข้างล่าง ร้อนจริง ร้อนจัง จึงเดินถ่ายรูปเรื่อย ๆ

ที่ชั้น 2 ร้านอาหารแต่ละร้านคนแน่ขนัด ที่นั่งไม่ว่างเลย (เราว่าของแพงนะ แต่ละร้านตักอาหารนิดเดียวเอง สงสัยกลัวพวกคนรวย ๆ จะอ้วน )จึงไม่ได้ซื้ออะไรกิน เดินไปมาจึงเข้าไปนั่งกินไอศครีม คนละถ้วย เออ.. อร่อยดี เนิ้อนุ่มดี 4 ถ้วยก็เกือบ ๆ 200 บาทแพงเหมือนกันนะเนี่ยยย

และก็ถ่ายรูป ๆๆๆๆ

ลืมบอกไปว่าวันนี่จะมีประกวดเทพีคนเคยงาม แต่เราก็มองเวที ไม่เห็นมีเลย มีตอน 1 ทุ่ม แต่พื่นที่มันน้อยมาก คงจะไม่สนุกแน่ เพราะสถานที่มันไม่ค่อยจะอำนวย และวันนี้ตามโปรแกรมเราจะมาก่อเจดีย์ทรายกัน จึงเดินไปเรื่อย ๆ โอ้แม่เจ้า ก่อเจดีย์ทรายเป็นอย่างไรรู้ไหม คือทางเจ้าหน้าที่ก่อกองทรายเอาไว้แล้ว และให้นักท่องเที่ยวซื้อพวงมาลัย และซื้อธงมาปักที่เจดีย์ทรายที่ก่อไว้แล้ว เงินทำบุญจะนำไปซื้อทรายเข้าวัด โธ่เราก็นึกว่าเราไปซื้อทรายเอง และก่อเอง ว้า... จุ๋มจิ๋มดีจริง ๆ

เดินถ่ายรูปเรื่อย ๆ ออกมาข้างหน้าเก็บภาพด้านหน้าของเพลินวานเป็นที่ระลึกซะหน่อยเดี๋ยวเค้าจะหาว่าเชยไม่เคยมาเพลินวาน เบ็ดเสร็จสรรพ ใช้เวลาอยู่ในนั่น 1 ชั่วโมงกับ 15 นาที เออ..จริง ๆ ของคนที่รับจอดรถด้วยแหละ 555

ออกจากเพลินวาน ก็โทร.ถามเกสท์เฮ้าท์ที่เราจะไปพัก จริง ๆแล้วเราโทร.จองอพาท์เม้นท์ตรงหัวหินซอย 40 เอาไว้ แต่วันที่ 8 เมษายน มีคนเข้ามา post ขายต่อห้องพัก ย่านตลาดโต้รุ่ง เราจึงเปลี่ยนแผน ยกเลิกที่เก่าซะ และมาเอาที่นี่แทน (โทร.คุยรายละเอียดเสร็จ โอนเงินเรียบร้อย แย่ละ บ้านพักเป็นพัดลม และทีจอดรถก็ไม่มีต้องจอดที่วัดหัวหิน เออะ ทำงัยได้หล่ะ จองไปแล้วก็คงต้องเลยตามเลย)ทางเข้าที่พักจริง ๆ ไม่ไกลจากที่เพลินวานเลย แต่เราไปวันสงกรานต์ นักท่องเที่ยวเล่นสาดน้ำกันเยอะมาก ๆ และถนนบางซอยก็ปิด แถมถนนที่เจ้าของห้องให้เลี้ยวดันมีขบวนแห่สงกรานต์อีก กว่าจะเข้าที่พักได้ เล่นเอาแย่ไปเหมือนกัน

ถึงที่พักลักษณะก็เหมือนใน internet ห้องใหญ่มีโทรทัศน์ ก็ 450 บาท ห้องเล็กหน่อย ก็ 390 บาท ของเรา 3 ห้อง ห้องใหญ่ 2 ห้อง และห้องเล็ก 1 ห้อง เราไปกันแค่ 4 คนจึงคืนกุญแจห้องเล็กไป เผื่อว่าจะมีใครไม่มีที่พักราคาถูกจะได้แบ่ง ๆ กันนอน

เข้าที่พักก็เอารถไปจอดที่จอดรถตู้ แต่ไอ้ฮ้อนบอกว่าไม่มีคนเฝ้ารถ จึงเปลี่ยนไปจอดที่วัดหัวหินแทน ค่าจอด 40 บาท ประตูปิดตอน 4 ทุ่มกว่า และเปิดอีกทีตอนตีห้า อือออออแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย ที่พักเหมาะสำหรับนักท่องเที่ยวที่ไม่ได้นำรถมาเอง ก็มาลงที่จุดจอดรถตู้ หรือรถไฟ เดินเข้าที่พักได้เลย สะดวกดีสำหรับวัยรุ่นและชาวต่างชาติ ที่ต้องการความสะดวก และที่พักก็ราคาถูก ห้องของเราอยู่ชั้นล่างก็ปลอดภัยดีนะ เหมาะสำหรับผู้หญิงที่มาพักหัวหิน มีคีย์การ์ด เข้า - ออกด้วย เจ้าของชื่อคุณหนูก็น่ารักดี เป็นกันเองดี ก็โอเคดี เหมาะสำหรับ คนที่จะมาเดินทานอาหารที่ตลาดโต้รุ่งอย่างเราจริง ๆ หิวแล้ว ก็ออกมาหาอะไรกินที่ร้าน หัวหินซีฟู้ด สั่งอาหารจานด่วนทาน ข้าวพัด และ ต้มยำ พอทานเสร็จ ก็เข้าที่พักนอนเอาแรง คืนนี้เถอะมึง จะกินให้ท้องแตกเลยยยย

18.30 น.ออกมาเดินที่ตลาดโต้รุ่ง โหหหหห ต่างกันกับเมื่อกี้นี้เลย จากถนนมีรถวิ่ง กลายเป็นถนนคนเดิน แล้ว และมีร้านค้ามาตั้งร้านขายของกันเต็มไปหมดแล้ว

ร้านแรก คือทำเทียน รูปมือต่าง ๆ น่าสนใจดี แต่แพงเนอะ 100 บาทสีขาว และ 150 บาท ใส่สีตามใจเรา

เดินต่อมาก็ซื้อขนมครกโบราณ (ใส้ผัก) เอา 20 บาท แม่ค้าใจดี บอกว่าอยากมีส่วนร่วมมั๊ย ให้เราแคะขนมครกเอง เอาดิ๊ สนุกดี ครั้งแรกในชีวิตของทุกคน ช่วยกันแคะใหญ่เลย ของเราทั้งครก แม่ค้ายังชมเลยว่า แคะสวย ไม่ฉีกขาด และไส้หายเลย ลูกค้าบางคนฉีกขาดตลอด มันช่างเป็นเทคนิคของแม่ค้าจริง ๆ (เนื่องจากคนเริ่มมาจ่อคิว แล้ว ขายคนเดียวทำไม่ทันจึงให้ลูกค้าทำเอง ช่างเป็นกลยุทธที่เรียกลูกค้าดีจริง ๆ แถมรสชาติอร่อยใช้ได้เลยทีเดียว

ตามมาดูดีกว่าว่าจบคืนนี้เราจะทานไปกี่ร้าน ถัดมาก็ร้านชิคกะบับ มี 2 แบบให้เลือกคือเนื้อไก่ และเนื้อวัว แต่เราต้องซื้อเนื้อไก่ เพราะหนุ่ยไม่กินเนื้อ ซื้อมารองกินก่อน 1 ชิ้น เพราะยังมีอีกหลายร้านให้เราเลือกกิน รสชาติก็อร่อยดี แต่จะให้อร่อยต้องเนื้อถึงจะอร่อย ไม่เป็นไรเดี๋ยวขากลับจะแวะมาซื้อเนื้ออีก

ร้านค้าหลาย ๆ ร้านก็จะขายเสื้อผ้า ที่ระลึก ของประดับ น่ารัก ๆ และมาหยุดที่ โรตีอินเตอร์ ไม่มากินถึอว่ามาไม่ถึง สั่งไป 2 หน้า คือธรรมดา และไส้กล้วย (อือ รสชาตินุ่มอร่อยดี สมกับคำร่ำรือเหมือนกัน)

ผ่านร้านไอศครีมเจ๊นิ คนเยอะมาก ๆ ฝากไว้ก่อน จึงแวะทานก๋วยจับ คนละชาม (หวานไปหน่อย)

ออกจากร้านก๋วยจับ ก็มาที่ร้านไอศรีมเจ๊นิ คนเยอะ มาก ๆ เราได้ที่นั่งและไม่รีรอ รีบสั่งมาทานคนละถ้วย เราว่าเสียความรู้สึกนะ บอกกันใน net ว่าอร่อยนัก อร่อยหนา แต่เราว่าแย่ที่สุดตั้งแต่เรากินมา เนื้อไอศครีมไม่นุ่มเลย ไม่อร่อยง่ะ (ที่เพลินวานอร่อยกว่าเยอะ หรือจะพูดว่าตั้งแต่เรากินไอติมมา ที่นี่แย่สุด ๆ ง่ะ ความเห็นส่วนตัวนะจ๊ะ 555 )

ผิดหวังจากร้านเจ๊นิ ก็เดินเล่นไปเรื่อย ๆ แวะทานหวานเย็น ร้านนี้ดีกว่า คนเยอะอีกตามเคย ทั้ง 4 คนสั่งเหมือนกันถือมะพร้าวกะทิ และ อีกคนละอย่าง อร่อยใช้ได้ กะทิเค้าสดและหอมดีจัง

ออกจากร้านหวานเย็นจะซื้อกะลอจี้ (ของชอบหนุ่ย) แต่คนเยอะเลยไม่ได้ซื้อ

หนุ่ยกับโป้งแวะซื้อเสื้อที่ระลึกหัวหินคนละตัว เดินมาเรื่อย ๆ เจอร้านพวงกุญแจ รูปสัตว์ และรูปภาพต่าง ๆ ใส่ชื่อตัวเองได้ จึงจัดไปคนละพวง พวงละ 79 บาท ไอเดียดี (คิดก่อนทำก่อนได้เงินเยอะมาก ๆ เลย ดูจาก order ที่เค้าทำเสร็จและเสียบเหล็กแหลมไว้ เจ้าของร้านทำไม่ทันอีกแล้ว ให้เรามีส่วนร่วมอีกแล้ว จึงช่วยเค้าแกะแผ่นอะคลีลิค (สะกดถูกเปล่า) และไขน็อตเอง ก็สนุกไปอีกแบบ

เดินดูของไปเรื่อย ๆ จับท้องตัวเอง แข็งโป๊กจะแตกอยู่แล้ว จึงเข้าที่พัก อาบน้ำ พอจะนอน เราบอกหนุ่ยเราหิวอีกแล้วง่ะ ให้ไอ้ฮ้อนไปซื้อชิดกะบับ เนื้อให้กินหน่อย ฮ้อนไปนาน หนุ่ยอาบน้ำเสร็จ ออกไปกินผัดไทกันดีฝ่า น่าอร่อยนะ แถมหิวอีกแล้วด้วย

ออกมาอีกรอบ ตอนนี้ตลาดเริ่มวายแล้ว หลาย ๆ ร้านขายหมด แล้ว นักท่องเที่ยวน้อยลง เรากับหนุ่ยจึงแวะทานผัดไทคนละจาน ส่วนโป้งทานหอยทอด และซื้อลูกชิ้นปิ้งมากินเล่นอีกคนละไม้ อร่อยดี ทานเสร็จอิ่มละ เดินมาเจอร้านขายกะปิหวาน ร้านนี้เค้าดังนะ ออกรายการตลาดสดสนามเป้าด้วยแหละ แถมท่านนายกสุดหล่อ (อภิสิทธิ์) ก็ยังเคยมาชิมเลย จึงจัดไป 1 ชุด อิ่มละเข้านอนดีฝ่า เบ็ดเสร็จคืนนั้นเข้านอน ตอน เที่ยงคืนกว่า ๆ

8.30 น.ตื่นตอนเช้า อาบน้ำแต่งตัว ออกมาหาอะไรทานที่ตลาดฉัตรชัย คนเยอะมาก ๆ ขนาด 9 โมงกว่า ๆ แดดร้อนสุด ๆ เจอร้านกล้วยแขกเจ้าดัง คือจบพาณิชย์แต่มาเอาดีทางทอดกล้วย ก็จัดไปอย่าให้เสีย และทานข้าวมันไก่ และข้าวหน้าเป็ด และซื้อลูกหว้า (แต่ต้องร้องว้า.....ฝาดจังเคยซื้อที่กรุงเทพฯ อร่อยกว่าเยอะเลย)

ก่อนกลับเข้าที่พัก เช็คเอ้าท์ มุ่งหน้าสู่กรุงเทพฯ แวะร้านแม่กิมไล้ ซื้อของฝาก และแวะร้านขายลูกตาลสด ร้านประจำ ฮ้อนงี่เง่าขับรถเลนนอก ไม่เข้าเลนใน ดีนะรถจอดได้ และหนุ่ยกับโป้ง ต้องวิ่งข้ามถนนมาซื้อ ลูกตาล และน้ำตาลสดกลับไปฝากพ่อ กับแม่ เพราะทั้งสองคนชมว่าอร่อยใครจะซื้อก็ได้นะ ร้านถึงก่อน แม็คโคร หน้าปั้ม่น้ำมันร้าง ๆ (ตราดาว) ไม่อยากเปลี่ยนเจ้า เจ้าไหนอร่อยก็ซื้อเจ้านั้นเลยจะดีกว่า ชัวร์กว่า ถึงกรุงเทพฯปลอดภัย ส่งหนุ่ยที่บ้านกลับมา ปวดหัวมาก ๆ สงสัยจะไม่สบาย กินพาราไป 2 เม็ดเข้านอน ราตรีสวัสดิ์ พบกันใหม่ทริปหน้า ไม่รู้ว่าที่ไหน (แต่ที่แน่ ๆ ทริปไหว้พระ 9 วัด นอนบ้านโฮมสเตย์ อยุธยาเป็นหมันซะแระ 555) บายยยย จุ๊บบๆๆๆ

ปล.ระยะทางไป-กลับ 640 กิโล ใช้น้ำมันไป 1300 บาท (29.89 บาท/ลิตร) ค่าบ้านหาดวนกร 700 บาท ค่าที่พักเลสโบโบ้ 1000 บาท ค่าอาหารไม่ได้คิด ใครเร็วใครจ่าย จึงคิดไม่ได้ จำไม่ได้ 555

เชียงใหม่-เชียงราย By Air Asia

2010-02-07T15:15:00.290+07:00

ข้อควรระวัง ก่อนอ่านต้องมีเวลามากพอ และกรุณาเลื่อนไปบันทัดสุดท้าย และคลิ๊กเล่นเพลงประกอบการอ่านนะจ๊ะ ถึงจะสมบูรณ์

และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่พวกเราทุกคน ( สี่สาวแสนสวย) จะได้ไปเที่ยวครั้งแรกในชีวิตกับแม่หมวยสุดสวย เพราะตั้งแต่เกิดมา ยังไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันครบ 4 คนพี่น้อง กับแม่ (แต่ยังขาดพ่อนะเนี่ยไม่ยอมมา) จึงเลือกเที่ยวเชียงราย-เชียงใหม่ ก็พวกเราอยากให้แม่มาเห็นสิ่งสวย ๆ งาม ๆ ของดอกไม้เมืองหนาวที่ 2 จังหวัดนี้ และอีกอย่างคือไม่อยากให้แม่ต้องเหนื่อยกับการเดินทางไกล จึงเลือกเดินทางโดยเครื่องบิน (แต่เป็นสายการบินแบบประหยัดนะแบบว่างบน้อย 555....ขนาดนี้ หมูตอน ยังไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้นั่งเครื่องบิน มันยังบอกกับหนูเพลินเลย ถ้าแม่ถูกรางวัลที่ 1 จะพาเพลินนั่งเครื่องบิน โห....สมัยนี้ ใคร ๆ ก็สามารถขึ้นเครื่องได้แล้วไม่ต้องมีเงินมากมายเหมือนแต่ก่อนแล้ว สายการบินราคาประหยัดมีให้เลือกมากมาย ดั่งที่เราได้เลือกใช้คือสายการบิน Thai Air Asia ตามมาเที่ยวกับเราได้เลย....

สมาชิกที่ไปทั้งหมดมี 8 คน คือ แม่ ติ๊ด หมู นุช หนุ่ย พี่จืด นู๋เพลิน และ โป้ง แบ่งรถขาไปด้วยแท็กซี่ ออกเป็น 2 คัน คันแรก มี แม่ ติ๊ด (นอนบ้านบางหว้า) หนุ่ย และโป้ง ขึ้นรถตอนตี 4 นิด ๆ และอีกคันคือคันเรา มีพี่จืด หมู นู๋เพลิน และเรา หมูเรียกรถมารับที่บ้านแสงเพชร และแวะมารับเราที่บ้าน ขึ้นรถตอนตี 4 นิด ๆ เหมือนกัน ทั้งสองคันมุ่งหน้าสู่สนามบินสุวรรณภูมิ

ถึงสนามบิน ตอนดี่ 5 กว่า ๆ นำกระเป๋าใส่รถเข็น ไปเคาน์เตอร์ ของ Air Asia (D18) ไม่ต้องเข้าแถวเช็คอิน เพราะเราได้พริ้นบอร์ดดิ้งพาส มาจากที่ทำงานแล้ว เลยสบายไป นำกระเป๋าชั่งน้ำหนัก และลำเลียงสู่ท้องเรือได้เลย ไม่ยากอย่างที่คิด (ดีนะที่โป้งเคยมีประสบการณ์นั่งเครื่องบินแล้ว จึงสบายหน่อย) ได้ Gate B1C ประตูเปิด 6.10 น. เครื่องออก 7.10 น. จริง ๆ แล้วยังมีเวลาให้เดินเล่น หรือกินข้าวได้อีก แต่เราไม่รู้ โป้งถามพนักงาน แม่งก็ไม่รู้ ดันรีบบอกให้เรารีบไป พวกเรารีบไปที่ Gate กันใหญ่ บ่นกับหนุ่ยเลย ว่ามันเลื่อนเที่ยวบินหรือ ก็ในบอร์ดยังบอกอยู่เลย ว่า 7.10 น. แต่ก็ครั้งแรกจึงต้องทำตาม พอมาที่ Gate นั่งรอ โธ่.... รอตั้งนาน

พอใกล้ 7 โมงเจ้าหน้าที่เรียกให้เข้าแถวเดินเพื่อไปขึ้นรถ และขับไปส่งที่เครื่องบิน เพราะสนามบินสุวรรณภูมิใหญ่มาก ต้องนั่งรถต่อส่งที่เครื่องบิน (ไม่เหมือนสนามบิน เชียงราย และเชียงใหม่ เดินขึ้น-ลง ที่เครื่องได้เลย) ตอนที่ยืนอยู่บนรถที่จะนำเราไปเครื่องบิน นู๋เพลิน บอกทำไมเราไม่นั่งเครื่องบินหล่ะ

ไปกัน 8 คน เราจึงเลือกที่นั่ง แถวซ้ายมือทั้งหมด (อ่านจากเน็ต ถ้าไปทิศไหน ก็ดูว่าแดดจะส่องตรงไหน ให้เลือกนั่งอีกฝั่งขอบคุณคุณหมอ (ยุ่งชะมัดสัตวแพทย์) มาก ๆ ที่ให้ความรู้ได้เยอะจริง ๆ ) เรานั่งริมหน้าต่างกับแม่ แต่.....ไม่เป็นดังที่จัดไว้ แม่เดินขึ้นเครื่องก่อน แย่งที่นั่งริมหน้าต่างของเราไป เพราะเราไปพูดแกล้งเค้าไว้ว่าเดี๋ยวข้าง ๆ แม่จะมีผู้ชายตัวดำ ๆ ใหญ่ ๆ นั่งข้าง ๆ แม่จึงรึบขึ้นก่อนและแย่งที่เราไปโดยปริยาย แถมเป็นจริง ดังที่เราหลอกแม่ด้วย ผู้ชายตัวดำใหญ่นั่งข้าง ๆ เราด้วยจริง ๆ ส่วนแถวที่ 2 จะเป็น ติ๊ด หนุ่ย และโป้ง และแถว 3 จะเป็น นู่เพลิน หมู และพี่จืด

พอได้เวลาเครื่องออกเจ้าหน้าที่จะสาธิตการใช้เข็มขัดนิรภัย และเครื่องช่วยหายใจ เวลาที่เกิดเหตุการณ์ฉุกเฉิน แต่ก็ไม่ได้ฟังเท่าไหร่ และเครื่องก็ขับไปเรื่อย ๆ ที่รันเวย์ นานมาก ๆ 10 กว่านาทีแหน่ะ กว่าจะพุ่งขึ้นฟ้า ช่วงที่ขึ้น ก็ภาวนาสิ่งสักดิ์สิทธิ์ (ไม่รู้ใครเป็นเหมือนเราเปล่า) ขอให้การเดินทางผ่านไปด้วยดี เครื่องบินอย่าตกเลย แปลกใจเหมือนกันว่าเครื่องบินลำใหญ่ ๆ มันบินบนท้องฟ้าได้งัย พอเครื่องไต่ระดับ ก็สบายๆ แล้วนิ่ม มาก ๆ (ดีกว่านั่งรถไอ้ฮ้อนตั้งเยอะ) แม่ชมใหญ่เลย ว่านิ่มจัง ทำไมมันอยู่เฉย ๆ ไม่เห็นขยับไปไหนเลย ช่วงที่เครื่องบินเหนือเมฆ สวยดีง่ะ แต่ไม่ดีตรงที่นั่งของพวกเราตรงกับปีก ปีกบังหมดเลย แต่ก็หามุมให้หนุ่ย และหมูถ่ายรูปมาจนได้ 8.20 น. ถึงสนามบินเชียงราย (ตอนเครื่องลง นิ่มดีจัง แม่ชมอีกแล้วว่านิ่มมาก ๆ ไม่สะเทือนเลย สงสัยจะติดใจ)

ถึงสนามบิน รถตู้ (โอ) มารอรับที่สนามบินแล้ว ก็นำของขึ้นรถตู้ เพื่อไปหาข้าวเช้าทาน เพราะหิวมาก จึงไปทานที่ อนุสาวรีย์พ่อขุมเม็งราย แต่ร้านที่แนะนำยังไม่เปิดจึงทานแถว ๆ นั้นแทน ทานเสร็จก็ไหว้พ่อขุนแม่งรายต่อ

ออกจากพ่อขุนแม็งรายก็มาเที่ยวเทศกาลเชียงรายดอกไม้งาม ริมแม่น้ำกกกัน งานเค้าเลิกแล้ว จึงเข้าชมได้ฟรีไม่เสียค่าเข้า ดอกทิวลิปนางเอกของงานเหี่ยวหมด ต้นไม้หลาย ๆ ต้นก็เริ่มเหี่ยวและเจ้าของก็นำรถมาเก็บต้นไม้ แต่เราว่ามันก็เป็นเสน่ห์อีกอย่างคือไม่มีนักท่องเที่ยว ถ่ายรูปสบายมาก ๆ มีแต่ครอบครัวของเรา แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ได้รูปสวย ๆ ฟรี ๆ แถมไม่มีในโปรแกรมด้วย ไม่เชื่อลองดูภาพดิ๊

สถานที่สวย ๆ คนน้อย ๆ แบบนี้ต้องกระโดดกันหน่อย เรากับหนุ่ยกระโดดก่อน นู๋เพลินเห็นหัวเราะชอบใจใหญ่ จึงมาร่วมกระโดดด้วย ติ๊ด กับหมู ก็มา สนุกมาก ๆ ได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ถ้ามีประกวดเด็กกระโดดที่อายุน้อยที่ไหนเราจะส่งเข้าประกวดซะหน่อย น่ารักมาก ๆ กว่าจะได้ภาพ เล่นเอานู๋เพลินเป็นแบบนี้

ถ่ายรูปจนหน่ำใจก็ขึ้นรถต่อมุ่งหน้าสู่วัดร่องขุ่น ยังสวยเหมือนเดิม (แต่เราว่า 3-4 ปีที่แล้วสร้างยังงัย ก็ยังคงเป็นอย่างนั้น ไม่มีอะไรเพิ่มเติม สงสัยอาจารย์คงไม่มีเวลาสร้าง งานไม่เดินหน้าสงสัยนักท่องเที่ยวคงจะมากันตลอดเวลาจึงไม่มีเวลาต่อให้เสร็จ)

มาครั้งนี้โชคดีได้พบอาจารย์เฉลิมชัย ด้วยถ่ายรูปซะหน่อย ก่อนกลับติ๊ดซื้อรูปฝีมืออาจารย์ไปฝากพี่นนท์ 1 รูป

และออกมาเจออาจารย์มายืนส่งจึงทักทายกันนิด ๆ หน่อยตามประสาคนรู้จักกัน 555

ออกจากวัดร่องขุ่นก็มุ่งหน้าสู่ดอยตุง ใช้เวลาเปลืองมาก ๆ หมูหิวกาแฟ จึงแวะซื้อที่ร้านนี้ ตกแต่งร้านเก๋ ดี เหมือนที่ปาย บ่ายโมงแล้ว จริง ๆ เราต้องไม่กินกาแฟ แต่เห็นว่าเป็นเงินกองกลาง จึงซัดไป 1 แถ้ว 555 กลัวขาดทุน (ผลสุดท้ายคืนนั้นปวดหัวโครต ๆ )

ก่อนขึ้นดอยตุงแวะทานข้าวที่ร้านค้าก่อนขณะทานข้าว เจ้าของร้านก็ถามว่าเพิ่งลงจากดอยตุงหรือกำลังจะขึ้น พวกเราบอกกำลังจะขึ้น ร้านค้าบอกพอดีเลย ขอฝากพระติดรถไปด้วย 1 รูป ท่านจะไปแจกบทสวดมนต์บนดอยตุงพอดี พวกเราจึงให้ท่านร่วมเดินทางไปด้วย และท่านได้แจกบทสวดมนต์และสร้อยข้อมือลูกประคำมาคนละ 1 เส้น ระหว่างทางไม่ต้องกลัวภัยอันตรายใด ๆ เลย มีพระนั่งหน้ารถ แถมเทศน์ และสนทนาธรรมกับหมูตอนตลอดทางพอถึงดอยตุง ท่านก็เดินแจกบทสวดมนต์ และแลกเบอร์โทร.นัดแนะกันขากลับแล้วเราก็ไปเที่ยวกันต่อ เจ้าหน้าที่บอกต้องไปพระตำหนักดอยตุงก่อนเพราะใกล้ปิด ก่อนขึ้นหมูต้องใส่กางเกงขายาวเหมือนครั้งที่เรากับโป้งใส่เมื่อครั้งที่แล้ว 555 หนุ่ยชอบใหญ่ ครั้งหน้าจะให้มันใส่กางเกงไม่เรียบร้อยบ้างจะได้ใส่ซะให้เข็ด

ที่พระตำหนักก็ยังคงสวยเหมือนเดิม แต่เรามานอกรอบ จึงไม่มีเจ้าหน้าที่มาคอยแนะนำและให้ความรู้ แต่ก็ให้แม่กับติ๊ดเก็บภาพ สวย ๆ กันสองคน เอาให้เต็มที่นะ เนื่องจากสงสารตั้งแต่เกิดมาเพิ่งจะเคยเที่ยวสถานที่สวย ๆ แบบนี้

ออกจากพระตำหนัก ก็จะมาเที่ยวที่สวนแม่ฟ้าหลวงต่อ แต่หมู กับพี่จึด และเพลินไม่ไป เนื่องจากเคยไปแล้ว และต้องอุ้มเพลิน เหนื่อยเดินไม่ไหว (สว.) จึงนั่งกินกาแฟรอ ส่วนพวกเราก็พาแม่เดิน และถ่ายรูป สวย ๆ เสียดายถ่ายไม่ค่อยเยอะ เพราะจะสี่โมงครึ่งแล้วยังไม่ได้ไปแม่สายและเข้าที่พักเลย กลับมาแล้วก็เสียดายมาก ๆ คนน้อยดีจัง ผิดกับช่วงเทศกาลปีใหม่ ถ่ายตรงไหนก็เจอตูด เจอปิ๊คนเต็มไปหมด ลาทีการท่องเที่ยวช่วงวันหยุด ต่อไปเราคงต้องเที่ยวนอกเทศกาลแบบนี้จะดีฝ่า 555

ออกจากดอยตุงก็มุ่งหน้าสู่แม่สาย โดยมีพระนั่งติดรถมาด้วยเพราะท่านจะไปแม่สายพอดี พอถึงแม่สายก็ส่งท่านลง และเราก็เดินที่ตลาดแม่สาย แต่ไม่ได้ข้ามไปฝั่งพม่าเนื่องจากด่านปิดแล้ว ส่วน หมู พี่จึด และเพลิน ไม่ได้ลงเดินเนื่องจากเพลินหลับในรถ เราจึงเดินกัน 5 คน ซื้อเกาลัดคั่ว อร่อยดี โลละ 80 บาทเอง ถู๊ก ถูก (ที่เชียงใหม่ขายตั้ง 250 บาทแหนะ) และแวะทานก๋วยเตี๋ยวสุโขทัย ไม่อร่อยเลยเค็มมาก ๆ หนุ่ยโทร.บอกหมูว่าเรากำลังจะกินก๋วยเตี๋ยวกัน หมูจึงเดินตามมาเพื่อหวังกิน แต่ไปผิดทางแม่งด่าใหญ่ โทร.ถามทางเราบอกชื่อร้านที่มันเห็น แม่งไม่เห็นจะมีเลย สงสัยมันคงหลงทางแน่ ๆ จึงบอกมันไม่ต้องมาแล้ว เพราะเรียกเก็บเงินแล้ว และอีกอย่างรสชาติก็ไม่อร่อยเลย จึงเดินออกมาสักพัก ก็เจอกัน และได้แวะซื้อข้าวเหนียวงาดำย่างกิน ชิ้นละ 5 บาท กินตอนแรกก็อร่อย แต่กินไปกินมา ไม่ค่อยจะอร่อยเท่าไหร่ และเข้าที่พัก เฮือนคำรีสอร์ท

มาถึงก็มืดแล้ว มองไม่ค่อยเห็นอะไร เราปวดหัวมาก กินพาราไป 2 เม็ด อาบน้ำ (เครื่องทำน้ำอุ่นเสีย) รีบนอน ติ๊ดก็นอนด้วยเหมือนกัน ห้องพักจองไว้ 4 ห้อง แม่นอนกับหนุ่ย หมู พี่จืด กับนู๋เพลิน นอนด้วยกัน ส่วนโป้งนอนคนเดียว ตอนแรกจะให้นอนกับคนขับรถ แต่คนขับรถตู้บอกว่าจะไปนอนกับญาติ แถว ๆ เนี่ย จึงนัดให้มารับตอน 8 โมงเช้า

เช้าวันจันทร์ที่ 11 มกราคม 2553 อากาศเย็นพอสมควร เราไปอาบน้ำอุ่นที่ห้องแม่ และไปทานอาหารเช้ากัน เสียดายไม่ใช่บุฟเฟ่ เนื่องจากนักท่องเที่ยวน้อย จึงต้องเลือกเอาว่าใครก็กินอะไร แล้วค่อยสั่ง ไม่ค่อยดีเลย อยากกินหลาย ๆ อย่าง อย่างละนิด ๆ แต่ก็ทำไม่ได้ ระหว่างทานมีพระมายืนบิณฑบาตร คณะของเราก็ใส่เงินทำบุญไป นั่งไปนั่งมา พระมาอีก 1 รูป ก็ทำบุญใส่เงินอีก (ถ้านั่งทานนานกว่านี้อาจจะมาอีกทั้งวัดได้รีบอิ่มเถอะ)

หลังอาหารเช้าเสร็จ ต้องรีบเดินทางออกเนื่องจากวันนี้ต้องเดินทางไกลมาก ต้องขับจากเชียงรายเพื่อไปเชียงใหม่ ระหว่างเดินทางแวะถ่ายรูปน้ำพุร้อน (แต่โอบอกว่าเค้าติดปั๊มน้ำ มันถึงพุ่งขึ้นสูงได้ขนาดนี้ โธ่......สาดดดดด )

และก็ถึงสวนส้มธนาธร ตอน 10 โมงกว่า ๆ (ขนาดรีบแล้วนะ) นั่งเรือรถ ชมสวนส้ม เจ้าหน้าที่พาชมรอบ ๆ สวน แวะซื้อน้ำส้มคั้นดื่ม และเก็บส้มจากสวน ถุงละ 299 บาท 1 ถุงจุได้แค่ 4 โลเอง (ตอนแรกเป็นถุงไหมพรมเก็บได้ 7 โล เจ้าของเปลี่ยนเป็นถุงผ้าแบบใหม่เก็บได้แค่ 4 โลเอง นิดเดียว แต่เก็บไปก็กินไป ไม่ได้ถ่ายรูปกับต้นส้มเลย หมูกับพี่จืดกินไม่หยุด ส่วนคนอื่น เป็นตากล้องและแม่ผู้กำกับชี้ให้หนุ่ยตัดสนุกดี แต่เวลาน้อยไปหน่อย เพราะนักท่องเที่ยวอีกกลุ่มที่มาด้วย..ดันไม่เก็บส้มและขึ้นไปรอบนรถ เราจึงต้องรีบตามเค้าแย่จัง ไม่น่ามาด้วยกันเล้ยยย

ไร่ส้มธนาธรใหญ่มาก ๆ สวยอีกต่างหาก วิวตรงจุดชมวิวสวยดี โรแมนติกมาก ๆ ถ้าตอนเช้า ๆ อากาศเย็น ๆ ยืนมองออกไปคงจะได้บรรยากาศไปอีกแบบ สวยแบบนี้นี่เอง หนังหลาย ๆ เรื่องชอบถ่ายทำที่นี่ ของเค้าสวยจริงๆ

ก่อนกลับเราซื้อส้ม 1 กล่องเล็ก (5 โล จำราคาไม่ได้หละ) ฝากที่ทำงาน และอีก 1 กล่องใหญ่ (84 ผล ราคา 440 บาท) กลับบ้านแบ่งกัน พอมาเปิดที่บ้าน ขอติไร่ส้มธนาธรหน่อยเถอะ ผลส้มแถวบน สวย ลูกเหลืองใหญ่ แต่พอแถวล่างสุด สีเขียวง่ะ แถมส้มบางลูก คนงานแม่งชั่วจัญไร คือส้มทุกผลจะมีสติ๊กเกอร์แปะทุกลูก มีบางลูกส้มเสีย มันเลวมากมันใช้สติ๊กเกอร์แปะตรงตำหนิ ปิดบังความชั่วเอาไว้ พอแกะสติ๊กเกอร์ออกมา สาดดดด เลวได้ใจ ทำแบบนี้ไม่ดีเลย เสียดายไม่ได้ถ่ายภาพเอาไว้ส่งให้ทางไร่ดู ถ้าใครไปสวนธนาธร ก็ฝากบอกด้วยละกัน ว่าอย่าทำอย่างนี้อีก เสียความรู้สึก ส้มแค่ไม่กี่ลูกแต่ทำแบบนี้เสียหายมากนะ อย่ามักง่ายแบบนี้อีก ถ้าไปคราวหน้าจะด่าให้ " อีส้มเน่าเอ้ย 555"

ออกจากไร่ส้มก็เกือบจะเที่ยงแล้ว ยังไปไม่ถึงไหนเลย (จะไปอ่างขางทันไหมเนี่ย) ท้องหิวแล้ว จึงแวะทานก๋วยเตี๋ยว ร้านอะไรก็ไม่รู้จำไม่ได้แล้ว รสชาติก็พอใช้ได้ (แต่ก็ไม่ใช่ว่าเลิศเลอนะ) เห็นมีรูปถ่ายคู่กับ มรว.ถนัดศรี ฯ ด้วย ออกจากร้านถามโอ ว่าจากที่นี่ไปอ่างขางใช้เวลานานไหม โอบอกว่าประมาณ 4 ชั่วโมง แม่เจ้า... ถึงอ่างขาง 4 โมงกว่า ยังไม่ได้เดินเที่ยวอีก และจากอ่างขางมาที่พักที่เชียงใหม่ อีกเท่าไหร่เนี่ย แถมนัดศูนย์วัฒนธรรมขันโตกมารับตอน 6.45 น.ด้วย ทำงัยหละ จึงเปลี่ยนแผนใหม่ ไม่ไปอ่างขางแล้ว แต่ไปที่พักเลยแล้วกัน โรงแรงพิเพิลเพลช เลยดีฝ่า ถ้าเวลาเหลือหาร้านนวดตัว นวดฝ่าเท้าฆ่าเวลาจะดีกว่า ถามสมาชิกทุกคน เห็นด้วยหมด (ทริปนี่มีแต่คนชอบนวด) จึงตกลงตามนี้

ถึงโรงแรม ประมาณ 4 โมงครึ่ง (ดีนะที่ตัดอ่างขางออก) เก็บของเข้าที่พัก พักเหนื่อยสักพัก ก็ออกไปหาร้านนวดอยู่แถว ๆโรงแรมเดินนิดเดียว (พี่จึดกับเพลินไม่ไปเล่นรถอยู่ในห้องพัก) พวกเรา 6 คนก็มุ่งหน้าสู่ที่หมาย เรา แม่ หนุ่ย ติ๊ด นวดฝ่าเท้า ส่วนหมู กับ โป้ง นวดตัว หมอนวดไม่พอ เจ้าของร้านจึงโทร.เรียกหมดนวดมาจนครบ มีหมอนวดอยู่คนหนึ่งเดินเข้ามา (เป็นประเทือง) ทุกคนรีบบอกเลยว่าคนนี้ให้โป้ง 555 สงสัยจะจริงของหมอลักษณ์ ที่บอกว่าโป้งจะโดนประตูหลัง ก็เล่นปิดม่านนวดกันเงียบเลย มีแต่เสียงหมูตอน ร้องโอ๊ย โอ๊ย ตลอด ไม่เห็นมีเสียงโป้ง เลย สงสัยงานจะเข้าหนุ่ยซะหล่ะมั๊ง

นวดเสร็จก็เกือบ 6 โมงครึ่ง รีบกลับมาเตรียมตัว เพราะรถจะมารับ 6.45 น. - 1 ทุ่ม (รอ รอ กว่ารถจะมาก็ ทุ่มกว่าหน่อย ๆๆ) ถึงที่ศูนย์วัฒนธรรมขันโตก ตอนทุ่มเกือบครึ่ง ลูกค้านั่งกันเต็มแล้วง่ะ แต่ว่าเราจองที่นังเรียบร้อยจึงไม่ต้องกังวล ที่นั่งจะเป็นนั่งกับพื้นเป็นกลุ่ม นั่งปุ๊ป มีชาวเขานำพวงมาลัยมาคล้องคอ และถ่ายรูป ถ่ายเสร็จก็เสริฟอาหาร วางบนโตก (ทำอะไรเร็วมาก ๆ ) อาหารจะมี แกงฮังเล น้ำพริกหนุ่ม น้ำพริกอ่อง แคปหมู ผัดผัก ผักจิ้ม น่องไก่ทอด หมี่กรอบ ฝักทองทอด พออาหารมาเสริฟ ติ๊ดบอกกินไม่หมดหรอกเนอะ เราบอกจะบ้าเหรอ น้อยแค่เนี้ยไม่พอกูกินหรอก (ก็คนมันหิวนะ) กินไปกินมา พออาหารจานไหนพร่องพนักงานก็จะเข้ามาถามว่าเติมใหม เรียกว่าเติมไม่อั้น โอ๊ยแบบนี้ก็แย่นะสิ กินเท่าไหร่ก็ไม่ยุบ พยายามกิน กิน กิน แต่มันก็กินไม่หมดว้า..แย่จัง ไอ้ติ๊ดได้ทีด่าเลย ไหนเจ้าบอกว่าไม่พอกินงัย แหมก็คนมันตะกละง่ะ ทำงัยได้ 555 .......

หลาย ๆ คนบอกว่าขันโตกไม่อร่อย (เคยกินหรือเปล่าก็ไม่รู้ อาจจะฟังเค้ามาพูดอีกทีแบบนี้มันต้องลองด้วยตัวเอง) มาเชียงใหม่หลายครั้งไม่เคยกินขันโตกซักที แบบนี้มันต้องพิสูจน์ และก็ไม่เสียใจเลย โดยเฉพาะน้ำพริกหนุ่ม เราว่าอร่อยเชียวหล่ะ มันอาจจะไม่เผ็ดมาก เนื่องจากแขกที่นั่งส่วนมากจะเป็นฝรั่ง/ชาวต่างชาติมากกว่าคนไทย รสชาติจึงต้องอ่อนลงหน่อย แต่ก็จัดว่าอร่อยนะ

ระหว่างทานก็มีการแสดงให้ชมหลายชุด ดีจัง และที่ดีที่สุดคือเราจองผ่าน INTERNET จึงได้ตุ๊กตาหลินปิงคนละตัว คุ้มแล้ว ราคา 370 บาท ต่อหัว เราว่าคุ้มนะ ไม่แพงเลย

การแสดงยังไม่จบมีต่อข้างนอก แต่พวกเราไม่ดูแล้ว เนื่องจากต้องไปเดินไนท์บาซ่าร์ กันอีกจึงให้รถตู้ที่ศูนย์วัฒนธรรมไปส่ง (ฟรี) บริการดีจัง แบบนี้ใครไม่เคยไปรีบไปซะนะ เดี๋ยวจะหาว่าไม่ชวน

มาถึงที่โรงแรม หมู พี่จืด และเพลิน ไม่ขอเดิน พวกเราจึงไปเดินกัน 5 คน ไนท์บาซ่าร์กับที่พักไม่ไกลกัน เดินออกไปนิดเดียว ตอนแรกเดิน ๆ ดูของ (พี่นนท์บอกให้ติ๊ดซื้อม้า 2 ตัว ยกเท้าขวา) พวกเราก็เดินหากันใหญ่ แต่ทำไม๊ ทำไม ตลาดไนท์บาซ่าร์ ตอนนี้กับเมื่อ 10 ปีที่แล้วมันเปลี่ยนไปมาก ๆ จัง เหมือนตลาดนัดบ้านเราเลยง่ะ แล้วถนนรถมันไปไหนว๊ะ เดินด่ากับไอ้หนุ่ย เดินไป-เดินมา กลับดีฝ่า แต่ก่อนกลับให้โป้งถาม รปภ. แถวนั้นว่าตลาดวโรรสอยู่ตรงไหน จะไปซื้อลูกท้อดอง รปภ.ชี้บอกทางนู้น ตรงตลาดไนท์บาซ่าร์ ....อ้าว ว่าแล้วเชียว ว่าตรงที่เราเดินมันไม่ใช่ไนท์บาซ่าร์นี่ มิหน่าหละถึงแปลก ๆ

เดินออกมาเรื่อย ๆ มาโผล่ตลาด ใช่เลย ....เนี่ยแหละไนท์บาซ่าร์เมื่อกี้ไม่ใช่ แต่ก็เดินดูของไปเรื่อย ๆ เกือบทุกร้านจะขายของที่ระลึกให้พวกฝรั่ง มีรูปภาพ กางเกงมวยไทย เสื้อผ้า ฯลฯ มันก็เปลี่ยนไปจริง ๆ แหละ เมื่อก่อนร้านค้าจะขายของกินริมถนนเต็มเลย มีบ๋วยดอง ของเหนือ ๆ น่ารัก พ่อค้า-แม่ค้าจะพูดภาษาเหนือกัน แต่เดี๋ยวนี่พ่อค้า-แม่ค้า พูดภาษาฝรั่งอ่ะ เหอ....ความเจริญเข้ามาที่ไหน วิถีชีวิตของคนก็เปลี่ยนไปตามกระแสนิยม ไม่ชอบเลย...เราว่าเสน่ห์ของเมืองเชียงใหม่แท้ ๆ มันหายไป น่าเสียดายนะ

สงสัยจะดึกจริง ๆ หนุ่ยแอบหาวแล้วอ่ะ

เดินดูของไปเรื่อย ๆ หาม้ายกเท้าขวา ให้พี่นนท์ (ร้านขายเป็นคู่ ยกเท้าซ้ายตัว และขวาตัว) แต่พี่นนท์จะเอายกเท้าขวา 2 ตัว ติ๊ดโทร.เข้าไปถามแต่ไม่ใครรับสาย สงสัยจะนอนกันหมด ก็แหง๋แหละ ตอนนี้มันก็ปาเข้าไป 4 ทุ่มแล้วนิ๊ เมื่อติดต่อไม่ได้ เลยไม่ได้ซื้อ และเดินหาร้าน internet cafe เพื่อจะ load รูปในmem เครื่องหมูลงแผ่นเนื่องจาก mem เต็มยังเหลือพรุ่งนี้อีกวันแต่ไม่มีพื้นที่เหลือ แต่หาแล้วไม่มีเลย มีแต่นวดฝ่าเท้า เยอะมาก ๆ จะเดินต่อไปตลาดวโรรส ร้านค้าบอกว่าเดินไปอีก 10 นาที จึงไม่เอาดีฝ่า เมื่อยขาแล้ว จึงเดินกลับที่พักจะดีกว่า ระหว่างทางหนุ่ยกับโป้งแวะดูเสื้อบอล แต่ไม่ได้ (เนื่องจากอะไรไม่รู้ ไม่มีตังค์ หรือไม่มีไซด์อะไรเนี่ยแหละ) กลับที่พักประมาณ 5 ทุ่ม อาบน้ำนอนพรุ่งนี้ต้องไปเที่ยวกันแต่เช้า

ตื่นนอนตอนเช้า หิวแล้ว ตอนแรกจะเข้าไปทานอาหารที่โรงแรม (จ่ายเงินเพิ่ม) ไม่รวมกับค่าห้อง มีให้เลือกน้อยทางโรงแรมแนะนำว่าเดินไป 2 นาทีไปทานเองที่ตลาดเช้าจะดีกว่า จึงเดินไปทานกัน

อาหารจะเป็นข้าวราดแกง ก๋วยเตี๋ยว กาแฟ รสชาติก็ใช้ได้ แถมราคาไม่แพงด้วย (ประหยัดเงินได้เยอะเลย 555)

8 โมงเช็คเอ้าท์ ออกเดินทางสู่ดอยอินทนน์ (ตามโปรแกรม ดอยอินทนน์ ดอยสุเทพ สวนสัตว์เชียงใหม่)
ถึงดอยอินทนน์ 10 โมงกว่า ๆ ตอนออกจากตัวเมืองอากาศไม่หนาว (ร้อน) พอถึงดอยอินทนน์ หือ...ต่างกันลิบลับเลย หนาวจัง (อุณหภูมิ 11 องศาเท่านั้น ถ้าตอนกลางคืนคงจะหนาวน่าดู) นักท่องเที่ยวน้อยได้ใจ ถ่ายรูปสบาย ๆ ไม่เหมือนครั้งที่แล้ว มีแต่คน ถ่ายป้ายสูงสุดแดนสยาม คนเพียบเลย ตอนนี้มีแต่พวกเรา 555

เมื่อคืนถ้านอนที่นี่ก็จะดีสิ 5 องศาเอง น่านอนจัง

ถ่ายรูปจนหนำใจ ก็มาขึ้นรถเพื่อมุ่งสู่ดอยสุเทพ พี่จืดโผล่หัวมาที่รถ บอกว่าแป๊บนึง เดี๋ยวเดินไปตรงนู้นแป๊บนึง (หมูก็ป้อนมาม่าคัฟให้นู๋เพลิน) ติ๊ดบอกว่าระหว่างรอ ไปกระโดดถ่ายรูปกันดีฝ่า เราจึงเดินลงจากรถกันอีก หาที่กระโดดไม่มี จึงมองไปว่าพี่จืดไปไหนว๊ะ จึงเดินตามไปดูกัน อ๋อมันคือ "เส้นทางศึกษาธรรมชาติอ่างกา ศาลเจ้ากรมเกียรติ" 180 เมตรเอง จึงเดินตามไป สวยง่ะ อากาศเย็นสบาย ๆ เส้นทางก็สวยเหมือนเดินเข้าไปในหุบเขาดึกดำบรรณ์ และสวนกับพี่จืด พี่จืดบอกว่าเดินไปศาลเจ้ามา ไม่ไกล และเดินย้อนศรตรงนี้นิดเดียว สวยมาก ๆ พวกเราจึงเดินตามไป สวยโครต ๆ สวยมาก ๆ เหมือนหลุดเข้าไปอีกโลกหนึ่ง และไปไหว้ศาลเจ้า ออกมาถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก ขอพรท่านด้วยว่าปีหน้าขอให้มีเงินทองเหลือมากพอ จะกลับมาพักที่นี่และมาที่นี่อีก สวยมาก ยังดื่มด่ำกับความสวยได้ไม่เท่าไหร่เลยต้องรีบกลับเพราะยังมีโปรแกรมสำหรับวันนี้อีก จึงต้องตัดใจลา ..... แล้วฉันจะกลับมาอีก (ถ้ามีเงิน)

ออกจากดอยอินทนน์ ก็ปาเข้าไปเกือบบ่าย แล้วจึงแวะทานอาหารเที่ยงกันที่ร้านอะไรจำไม่ได้ แล้วอาหารอร่อยมาก ๆ โอกาสหน้าจะมาทานใหม่นะ (เห็ดหอมอร่อยสุด ๆ )

ออกจากดอยอินทนน์ก็บ่ายแล้ว จึงต้องตัดโปรแกรมเที่ยวสวนสัตว์เชียงใหม่ออก (รอหลินปิงเป็นเมนก่อน...และจะกลับมาอีกครั้งนะ) ขับไปเรื่อย ๆ พี่จืดคุยกับคนขับเรื่องม้าไม้สัก (ของติ๊ด) โอเลยพาแวะหมู่บ้านถวาย เป็นหมู่บ้านแกะสลักไม้สัก ส่งของไปทั่วโลก จึงแวะเข้าไปดูกัน (15.30 น.) ทุกร้านจะขายของเหมือน ๆ กันเป็นไม้แกะสลักรูปต่าง ๆ สวย ๆ ทุกร้าน นู๋เพลินชอบใจใหญ่ ถูกใจมาก ๆ ชอบจรเข้ เข้าไปกอด ชอบนู้น ชอบนี่ เราเลยไปรูปสวย ๆ มาเยอะแยะเลย ไม่ต้องบังคับให้ถ่ายเหมือนแม่มัน (แม่ใจยักษ์บังคับให้ลูกพูดสตอเบอร์รี่ ๆๆๆ ) ดูเอาเองแล้วกันว่าออกมาสวยแค่ไหน 555

ถ่ายไปถ่ายมา เข้ามาแต่งสวยให้ลูกอีก (ติดกิ๊ป) เราว่าผมยุ่ง ๆ สวยกว่านะ

เจอม้ายกเท้าขวาแต่ไม่ใช่ไม้สัก พี่นนท์ไม่เอา (เหมือนที่ไนท์บาซ่าร์เปี๊ยบเลยแต่ที่ไนท์ไม่จริงใจบอกว่าไม้สัก แถมราคาแพงกว่าที่นี่ตั้งเยอะโกหกชัด ๆ ดีนะที่ไม่ได้ซื้อมา) ติ๊ดเลยบอกว่าไม่เป็นไรไม่ซื้อก็ได้ เรื่องมากเดี๋ยวไม่ชอบใจด้วย เลยนั่งพักที่ร้านค้า ซื้อก๋วยเตี๋ยวให้นู๋เพลินกิน ส่วนพี่จึดเดินหายไปไหนไม่รู้ นั่งที่ร้านค้าไปสักครู่ พี่จืดเดินหน้าตื่นมา บอกหมูว่าเจอแล้ว หมูแป้วเลย เอาแล้วกรู เสียเงินแน่แล้ว แต่พี่จึดบอกว่าเป็นไม้แกะสลักเป็นแผ่นนะ (ไม่ใช่เป็นตัว ๆ) ม้า 9 ตัว ยกเท้าขวาหมดเลย ทุกคนเลยเดินตามไป

ร้านราชาวดี เป็นร้านไม้สักแกะสลักทั้งร้าน สวย ๆ ทั้งนั้นแหละ สวยที่สุดในร้านก็คือม้าแกะสลักของติ๊ดนั่นแหละ ติ๊ดตกลงเอาแผ่นนี้ หมูกับพี่จืดก็ชอบใจรูปปลาทอง สวนหนุ่ย ก็เอารูปปลาเหมือนกัน ส่วนเราแม่เรียกมาบอกว่าเอาอันนี้สิ รูปช้าง สวยดี ไม่แพง เราจึงเอามา 1 แผ่น ปรากฏว่าได้มาคนละชิ้น รวม 4 ชิ้น จ่ายเงินและพรุ่งนี้ทางร้านจะส่งขนส่งให้ที่บ้านติ๊ด เป็นอันได้ของกันทุกคน โดยไม่ได้คาดฝัน 555

ออกจากหมู่บ้านถวายเกือบ 5 โมง รีบมุ่งหน้าสู่ดอยสุเทพ (กลัวจะปิดเหมือนกันแต่ก็มาแล้วนิ เสี่ยงเป็นเสี่ยงกัน) ถึงดอยสุเทพ เกือบ 6 โมงเย็น ถ้าต้องเดินขึ้นบันไดไป คงไม่ทันแน่ ๆ กลัวจะปิดซะก่อน จึงซื้อบัตรนั่งรถรางไฟฟ้าขึ้นไป (ครั้งแรกอีกแระ ปกติจะใช้เท้าเดิน ทริปนี้ ไฮโซโครต ๆ)

ที่องค์พระธาตุ กำลังบูรณะอยู่ จึงไม่ค่อยสวยเหมือนทุก ๆ ครั้ง แต่แตกต่างกันก็ตรง ไม่มีคน 555 ซื้อดอกไม้ ธูป เทียน แล้วก็เดินเวียนเทียนกันที่องค์พระธาตุ พี่จึด เดินนำหน้า หมู เพลิน และ เรา ตามด้วย แม่ และก็ อีก 3 คน เดินเวียน 3 รอบ ระหว่างเดินได้ยินเสียง ปิ๊ด ปิ๊ด ตลอดทาง (ได้ยินเสียงชัดเนื่องจากไม่มีนักท่องเที่ยวนอกจากพวกเรา) ก็คิดว่าสงสัยจะเป็นเสียงเบียดของกางเกงยีนส์ มองหมู ก็ไม่ใช่ กางเกงผ้า หันหลังไปมองแม่ ก็ยิ่งไม่ใช่ใหญ่เป็นกางเกงวอม์ม เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ แถมก็อยู่ใกล้ ๆ และก็เจอต้นเสียงคือนู๋เพลินนั่นเอง เดินเท้าเปล่า กับเสื่อน้ำมัน โห..ตัวนิดเดียวแต่เดินโครตดังเลย เล่นเอาหัวเราะกันตลอด 3 รอบเลย

เย็นแล้ว พระเดินขึ้นมาเพื่อทำวัตรเย็นที่โบสถ์ สวยดี (หมูจะรอเอาน้ำมนต์ แต่ว่าคงอีกนานกว่าพระจะสวดมนต์เสร็จ ระหว่างพระสวดมนต์ จะมีชาวต่างชาติ แต่งขาวนั่งสวดด้วย น่าเลื่อมใสแทนคนไทยจริง ๆ อายง่ะ

หลังจากไหว้พระเสร็จ ก็มาถ่ายรูปกับพระธาตุ เนื่องจากพระอาทิตย์ตกพอดี (ตอนแรกคิดว่าเป็นแสงของพระอาทิตย์.... แต่ไม่ใช่....เป็นสปอร์ตไลท์ ของทางวัดส่องที่พระธาตุนั่นเอง เป็นครั้งแรกในชีวิตอีกแล้ว ที่ได้เห็นพระธาตุยามค่ำคืน สวยไปอีกแบบ จึงตั้งกล้องถ่ายภาพหมู่ กว่าจะถ่ายได้ มีนักท่องเที่ยวมาสอนการใช้โหมดต่าง ๆ และพี่จึดสอนการใช้ขาตั้งกล้องแบบแนวตั้ง โห..... ฟายยยย ใข้มาตั้งหลายปี ไม่นึกว่าทำได้ ถ้าไม่ได้พี่จึดเนี่ยคงเป็นฟายยยยไปอีกนาน

ออกจากดอยสุเทพ ก็มุ่งหน้าสู่สนามบิน ระหว่างเดินทางลงเขา โอแวะให้ดูดาวบนดิน หรือจุดชมวิวของเมืองเชียงใหม่ สวยโครต ๆ ยิ่งตอนทุกบ้านเปิดไฟ และมองลงไป สวยจัง ไม่เสียแรงที่ได้เดินทางมาไหว้พระธาตุยามค่ำคืน ได้ประสบการณ์ไปอีกแบบ จอดถ่ายรูป แต่กล้องก็ไม่สามารถเก็บภาพได้ ทุกคนจึงขอเก็บความประทับใจ และความสวยงามเอาไว้ในความทรงจำจะดีกว่า (ซึ้งป่ะ)

ถึงสนามบิน 2 ทุ่มเห็นจะได้ หนุ่ยเคลียร์ค่าใช้จ่ายกับรถตู้เสร็จ ก็เข้ามาเช็คอิน และโหลดกระเป๋า เวลาเหลืออีกเยอะ และหิวด้วย จึงเข้าไปทานอาหารเย็นที่ครัวการบินไทย รสชาติก็ไม่ได้อร่อยเท่าไหร่ กลาง ๆ (น่าจะให้ต่างชาติทาน) แถมปลาก็เน่าด้วย คือหมูสั่งชุดอะไรไม่รู้ให้เพลิน ปลาชุปแป้งทอดมันมีกลิ่นเหม็น จึงเรียกพนักงานมาชิม และเค้าก็เอาไปที่ครัวและทำมาใหม่ (เฉพาะปลานะ) ไม่มีคำว่าขอโทษสักคำ บอกแต่เพียงว่า นำปลาออกจากตู้แช่นานไปหน่อย จึงทำให้มีกลิ่น (เน่า) แต่ก็ไม่มีคำว่าขอโทษหลุดออกจากปาก แย่จัง นี่เหรอครัวไทย ตัวแทนครัวโลก บัดซบ ไอ้สาดดดดดด

ทานข้าวเสร็จก็มานั่งรอขึ้นเครื่อง (เคลีย์เงินคืนด้วย) เครื่องออก 4 ทุ่ม 20 นาที ตรงเวลาเป๊ะ เป็นเที่ยวสุดท้ายของสนามบินเชียงใหม่เลย ขากลับนั่งเหมือนเดิม แต่เปลี่ยนฝั่งเป็นฝั่งขวาบ้าง (เนื่องจากไม่มีแดด) แรก ๆ ก็เห็นเมืองเชียงใหม่สวยดี แต่พอเครื่องไต่ระดับแล้ว ก็ไม่เห็นอะไรแล้ว นึกกลัวเหมือนกัน ตาเรายังมองไม่เห็นเลย คนขับเครื่องบินจะมองเห็นทางเปล่าเนี่ย 555 ตอนเครื่องลงลำนี้ไม่นุ่มเหมือนตอนมา สะเทือนนิดหน่อย (แม่บอก ลำแรกนุ่มกว่า) และกว่าจะวน และจอดให้เราขึ้นรถต่อ นานอ่ะ เนื่องจากสนามบินสุวรรณภูมิมันใหญ่ติดอันดับโลกนิ พอลงจากเครื่องก็รอสายพานลำเลียงกระเป๋านานมาก ๆ ครึ่งชั่วโมงได้มั๊ง และได้กระเป๋ามาก็แบ่งส้มที่ซื้อมากันก่อนกลับ และแบ่งรถออกเป็น 2 คันเหมือนตอนมา และไปเข้าคิวเรียกรถแท็กซี่กลับบ้าน คันเรากลับเส้นทางเดิม เนื่องจากต้องมาส่งเราที่บ้าน ค่ารถก็ 500 บาท (รวมค่าใช้จ่าย 50 บาทของรถแท็กซี่ด้วย คนนั่งรับภาระออก) ส่วนอีกคันกลับอีกเส้นทาง ขึ้นทางด่วน (เสือกเร็วเอง) ค่ามิเตอร์ 200 กว่าบาท คนขับแม่งตุกติก ไม่ยอมบอกว่าน้อย ให้โทรถามคันเรา เอี้ยยยย อะไรก็ไม่รู้ บอกว่าขาดทุน ห่าอะไรเนี่ยแหละ หนุ่ยจึงรำคาญให้แม่งไป รวมค่าทางด่วน และค่าใช้จ่ายอีก 50 บาท ให้ไป 500 บาท เท่ากัน

ทุกคนถึงบ้านปลอดภัยไม่เหนื่อยเลย เราลาพักร้อน 3 วัน เลยนอนตื่นสายได้พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงาน ส่วนพี่จึด กับโป้งน่าสงสารต้องไปทำงานต่อพรุ่งนี้ (เก่งจัง) ติ๊ดบอกกับเราว่า ขอสักครั้งจะขึ้นเครื่องบินของการบินไทย จะพาสามีและลูกมาด้วย โห....การบินไทยก็แพงนะดิ๊ อยากขึ้นก็ออกส่วนต่างให้เราก็แล้วกัน 555 พบกับใหม่ทริปหน้า จะเดินทางด้วยเครื่องบินอีก ติดใจเสียแล้ว เจอกันทริปหน้านะจ๊ะ blog นี้ใช้เวลาเขียนนานมาก ๆ เนื่องจากงานเยอะ แต่ก็ขอขอบคุณที่ได้เข้ามาติดตามอ่าน เจอกันทริปหน้าจ้า บ๊าย บาย จุ๊บ ๆ

ค่าใช้จ่ายตลอดการเดินทาง (หนุ่ยถือเงิน ครั้งแรกในชีวิตอีกแล้วอ่ะ)

ทริป เชียงราย - เชียงใหม่ (3วัน 2คืน)

เก็บเงินกองกลาง ผู้ใหญ่ 7 คน @ 10000 บาท นู๋เพลิน 4000 บาท รวมรายรับ 74000 บาท
ค่าใช้จ่าย - ค่าตั๋วเครื่องบิน 30,280 บาท , ค่าห้องพักคำรีสอร์ท 4 ห้อง @ 800 รวม 3200 บาท ,ค่าโรงแรมพีเพิลเพลส 2,400 บาท , ค่าขันโตก 7 คน @ 370 รวม 2590 บาท , ค่าแท็กซี่ บ้าน - สุวรรณภูมิ( 2 คัน +ทางด่วน) 1,020 บาท , อาหารเช้าเชียงราย (ข้าวเลือดหมู ,ข้าวมันไก่) 330 บาท, ค่าดอกไม้ ธุปเทียน ไหว้พ่อขุนเม็งราย 70 บาท ,ทำบุญที่วัดร่องขุ่น 20 บาท , ส้ม 1 ถุง กินในรถตู้ 35 บาท, แวะกินกาแฟเย็น 3 แก้ว ,ชานม 1 (โชเฟอร์) 230 บาท, อาหารกลางวัน (ข้าวราดแกง , ข้าวซอย) 300 บาท, ค่าเข้าพระตำหนักดอยตุง ,สวนแม่ฟ้าหลวง ,กาแฟ 1,040 บาท, เกาลัคตลาดแม่สาย 1 ถุง 80 บาท, เมล็ดทานตะวัน 1 ถุง 35 บาท, เกี๋ยวเตี๋ยวสุโขทัย ตลาดแม่สาย 5 ชาม 170 บาท, ข้าวเหนียวงาดำ 9 ชิ้น 45 บาท, เอ็นหมู + ข้าวเหนียว 120 บาท, โป้งเหน่ง 35 บาท, ทำบุญใส่บาตรพระ (2 รูป) 120 บาท, ค่าเข้าสวนส้ม (คนละ 30 )รวม 210 บาท, ซื้อน้ำส้มในสวนส้ม 7 ขวด@ 30.รวม 210 บาท, แพ็คเกจ เก็บส้มในสวนธนาธร (ชั่งได้ 4 กิโล) 299 บาท, อาหารกลางวัน 250 บาท, ค่าทิป (เข็นกระเป๋าเข้าห้องพัก) 20 บาท , นวดตัว ,นวดขา (ขี้เมื่อย 6คน@180) 1,080 บาท, ค่ารูปถ่ายที่ขันโตก 6 ใบละ 100 รวม 600 บาท, ค่าทิปรถตู้รับ - ส่ง จากขันโตก 40 บาท, อาหารเช้าที่ตลาด (ข้าวราดแกงเมืองเพชร , กาแฟ ,ปาท่องโก๋) 300 บาท , กล้วยแขกที่ปั้มน้ำมัน 20 บาท, ค่าเข้าดอยอินทนนท์ (8คน@40.- ,รถ 30.-) รวม 350 บาท, ค่าอาหารกลางวัน (ข้าวผัด ,ก๋วยเตี๋ยว,ปลาทับทิม,เห็ดหอมผัดซีอิ๊ว) 625 บาท, แวะบ้านถวาย (ก๋วยเตี๋ยว 2 ชาม,เครื่องดื่ม) 156 บาท, ค่าลิฟท์ขึ้นดอยสุเทพ (7คน@20) 140 บาท, ดอกไม้ ธูปเทียน ไหว้ดอยสุเทพ 70 บาท , บุญหยอดตู้ 100 บาท,ค่าน้ำมันรถ (เติม 2 ครั้ง 940+1200) 2140 บาท ,ค่าเช่ารถตู้ 3 วัน @ 1800 รวม 5,400 บาท, ค่าขึ้นดอยสูง 1 จุด = 300 บาท, ค่าตีรถตู้กลับเชียงราย = 500 บาท , จ่ายพิเศษ(ทิป) 500 บาท, อาหารเย็น ภัตตาคารที่สนามบินเชียงใหม่ 1,010 บาท, หนูเพลินหยิบใส่กระเป๋า 20 บาท ,ค่าแท็กซี่ 2 คัน @540(หล่นอยู่ในกระเป๋าหนุ่ย10.-) 1,090 บาท, รวมค่าใช้จ่าย 57,550 บาท เหลือคืน 7 คน @ 2,350 บาท ...... สรุป ทริปนี้เสียคนละ 7.650 บาท

*** ค่าแท็กซี่เกิดขึ้นจริง

แท็กซี่คันหนุ่ย(ค่าทางด่วน 70 ,มิเตอร์ เกือบ 300 คนขับบอกมิเตอร์ขึ้นช้า เลยให้ไป 430 บาท รวม 500 บาท , แท็กซี่คันหมู (ค่าทางด่วน 40 มิเตอร์ 415 จ่ายคืนสนามบิน 50 ) 505 บาท รวม 2 คัน 1005 บาท

อกหักจากรถราง....แต่ไม่ละความพยายามสู่เส้นทางบุญ 2553

2010-01-03T16:41:00.343+07:00

ปีใหม่ปีนี้ไม่ได้ไปเที่ยวเหนือ เหมือนทุก ๆ ปี เนื่องจากมีโปรแกรมนั่งเครื่องไปเชียงใหม่-เชียงราย วันที่ 10-12 มกราคม 2553 แทน ดังนั้นปีนี้จึงอยู่แต่ในกรุงเทพฯ วันที่ 31 ธันวาคม 2552 ซื้ออาหารทะเล ไปทานที่บ้านบางหว้า (กุ้งสะดุ้ง 1 โล 180 ,หอยแครง 1 โล 60 ,ปูม้าสำหรับนึ่ง 4 โล 720 ปูม้าจัมโบ้สำหรับผัด 2 โล 500 ปลาหมึกไข่ 2 โล 2 ขีด 286 ลอดช่องจัดเจษฏ์ 3 ถุง 100 รวม 1846 บาท)

และเที่ยงคืนก็กินองุ่น 12 ผล กล้วย,หมู,ขนมหวาน,ส้ม,ข้าวโพด,ผัดซีอิ้ว,ปู,หอย,กุ้ง,หมึก,คุ๊กกี้ ฯลฯ ปีนี้บ้านเรามาแปลก และอ่านเจอในเน็ต ว่าหลังเที่ยงคืน พอเริ่มวันใหม่ ให้กิน กิน และกิน ให้อิ่ม หนำสำราญ และเลือกกินแต่อาหารชื่อมงคล ทุกคนไปรวมตัวกันที่บ้านบางหว้า ครบทุกคน ยกเว้นไอ้ฮ้อน ทำตัวน่ารังเกียจ ไม่ยอมไปพิลึกคน ทำไมมันไม่เปิดเผยตัวจริง ก่อนหน้านี้นะ เซ็งเป็ด ใครที่เข้ามาอ่าน blog นี้ ถ้าจะตกลงปลงใจกับใครต้องดูดี ๆ เด้อ 2 ปียังน้อยไป เอาสัก 4-5 ปี เผื่อตัวตนที่แท้จริงมันจะปรากฏออกมาเราจะได้ซิ่งทัน 555 เลิกพูดถึงมันดีฝ่า สมาชิก ในวันนั้นนับได้ 11 คน มี พ่อ แม่ ติ๊ด หมู นุช หนุ่ย พี่นนท์ พลัช พี่จืด หนูเพลิน และเจ้าโป้ง สนุกดีง่ะ ยิ่งตอนกินองุ่นยิ่งสนุกใหญ่หวังว่าปีนี้บ้านเราคงต้องโชคดี ร่ำรวย เงินทอง กันแน่ ๆ 555

เช้าวันที่ 1 ตื่นบ่าย เลย เพราะว่ากว่าจะกลับบ้านก็ตี 2 แล้ว แถมบ้านตรงข้ามเปิดเธค ย่อย ๆ ดังมาก กว่าจะหลับได้ก็นานพอควร วันนี้ไม่ได้ไปไหน ซักเสื้อผ้า และเล่นเน็ต เห็นใน TV ว่ากทม.จัดรถรางนำเที่ยวไหว้พระ 9 วัด รอบเกาะรัตนโกสินทร์ อยากไป...อยากไปยังพูดกับหนุ่ยเลย แต่ก็ตกลงกันว่าวันที่ 2 มกราคม จะไปเดินเที่ยวตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง เพราะแม่อยากไป แต่เราอยากไปทำบุญวันปีใหม่มากกว่า และดวงของโป้งไม่ค่อยดี น่าจะไปทำบุญตามหมอลักษณ์บอก จึงเปลี่ยนไปนั่งรถรางทำบุญที่สนามหลวงดีฝ่า แต่แม่ไม่ไปเราจึงไปกันแค่ 3 คน

8 โมงเช้าเราไปรอหนุ่ยที่ป้ายรถเมล์วัดจันทร์ (หนุ่ยมาสายอีกแล้วง่ะ) และนั่งรถยูโร ไปลงสนามหลวงยังไม่รู้เลยว่ารถรางขึ้นตรงไหน และรายละเอียดเป็นอย่างไร ไปถามเอาข้างหน้าง่ะ พอรถถึงสนามหลวงโป้งบอกว่ายังไม่ต้องลง (คนลงหมดคันรถแล้ว) เราไปลงตรงนู้นดีกว่าจะได้เดินน้อยหน่อย หนุ่ยก็บอกว่าลงยัง คนในรถไม่มีแล้วนะ สักพักโป้งบอกว่าลงก็ได้ (ทำไมจะไม่ได้หล่ะ ก็คนขับยังลงเลยนิ๊) โห..กรุงเทพฯ กับพวกเราเนี่ย ไปกันไม่ได้จริง ๆ นะ อายอ่ะ 555

ลงจากรถ เห็นรถรางจอดอยู่ 4 คัน รีบเดินตูดบิดเลย ไปที่รถถามเจ้าหน้าที่ก่อน ว่าต้องทำอย่างไร เจ้าหน้าที่บอกต้องไปลงทะเบียนก่อน ตรงนู้น เรารีบเดินไป โอ้แม่เจ้า.... แถวยาวเหยียดเลย เอาว๊ะ มาแล้วนิ๊ต่อก็ต้องต่อแหละ (ไม่อยากบอกว่าตรงที่ยืนเหม็นฉี่มาก ๆ)

อยากทำบุญวันปีใหม่นี่หน่า จะ 9 โมงแล้ว เจ้าหน้าที่ยังไม่มาเลย ตามโปรแกรมรถเที่ยวแรกต้องออก 9 โมง สุดท้าย 5 โมงเย็น ต่อไปด่าไป คนคิวก่อนหน้าเราด่าใหญ่ และยอมเดินไปทำบุญเอง แถวเลยขยับมาอีกนิด เราให้โป้งเดินไปดูที่หัวแถว ได้ความว่า เมื่อวานนักท่องเที่ยวยังไปไม่หมดเลย รถ 1 คัน นั่งได้ 30 คน 4 คันก็ 120 คน ลองดูจากแถวแล้ว เราอยู่เป็นคนที่หลายร้อยเหมือนกัน เราจึงเดินไปดูเอง แบบว่าอยากรู้จังมันทำเอี้ยอะไรกันว๊ะ แถวไม่กระเติ้องเลย พอไปหน้าแถว ตายแล้ว นี่หรือระบบจัดการของผู้ว่า แม่งเฮงซวยมาก ๆ เอาเด็ก ๆ ผู้ชาย อายุน้อย ๆ มาจัดการ คนข้างหน้าก็ตะโกนด่ากันใหญ่ แถมมันคุยกัน อีกว่าให้มึงไปบอกนักท่องเที่ยวดิ๊ จะตัดแถวแล้ว รับได้แค่ 120 คน เอง ต่อไปไม่ต้องลงชื่อ ถ้าเจอรถที่ไหน ก็ขึ้นได้เลย ป๊าด ห่วยจริง ๆ ผู้ว่าคนนี้ กูไม่น่าเลือกเข้ามาเลย สมองมีไหม วันแรกคนมากกว่ารถ มึงก็จ้างรถของ ขสมก มารับแทนดิ๊ เรื่องแค่นี้ คิดไม่ได้ มิน่าหล่ะ วันที่ 31 เห็นพูดจาไม่รู้เรื่องเลย (ใครไม่เชื่อเข้าไปดูเทปได้ หน้าแดง พูดตะกุกตะกักอะไรก็ไม่รู้) สงสัยยังเมาค้าง พอเราได้ยินดังนั้น ก็บอกหนุ่ยกับโป้งว่า ไปเองดีฝ่า เสียเวลาหว่ะ รอคิวตั้งนาน ไม่ได้ขี้นรถรางเลยง่ะ จึงเป็นที่มาของอกหักจากรถรางงัย 555

วัดที่ 1 คือวัดพระแก้ว ไหว้พระแก้วมรกต แก้วแหวนเงินทองไหลมา เทมา นักท่องเที่ยวเยอะมาก ๆ ส่วนมากเป็นชาวต่างชาติมากกว่าคนไทยเสียอีก โป้งเข้าไม่ได้ต้องเปลี่ยนกางเกงก่อน (มัดจำ 200 บาท ตอนออกค่อยเอาไปคืน) สวยดี ถ่ายรูปมาหลายรูป (ถ่ายซ้ำ ๆ เพราะหนุ่ยบอกว่าทำไมหนุ่ยเหมือนยักษ์เลยง่ะ เลยให้ซ่อมซะหลายใบ)

ออกจากวัดพระแก้ว ตั้งใจว่าจะไปวัดโพธิ์ แต่หิวข้าวจึงแวะทานอาหารเช้าก่อน ร้านอะไรจำไม่ได้ รู้ตอนหลังว่าเรสเตอรอง อะไรสักอย่าง โป้งสั่งข้าวหมูแดง+หมูกรอบ กะโอเลี้ยง ส่วนเรากับหนุ่ย ข้าวมันไก่+น้ำมะนาว ลืมถ่ายรูปตอนอาหารเสริฟ อร่อย ไม่อร่อย โปรดดูเอาเอง (ขอบอกว่าน้ำมะนาวอร่อยสุด ๆคราวหน้าจะไปทานอีกนะ) ทั้งหมด 150 บาทเอง

เดินไปเดินมา เห็นเค้าตะโกนว่า นั่งเรือไหว้พระ 3 วัด 100 จึงเข้าไปดู เห็นว่าใช่วัดในโปรแกรม วัดกัลยาณมิตร,วัดอรุณ และวัดระฆัง)จึงตกลงใจซื้อตั๋วทันที

เรือออกที่ท่าช้าง ตอนเรือมาเรากับหนุ่ยรีบลงเรือทันที แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขี้น พอถึงคิวโป้งต่อจากหนุ่ย เจ้าหน้าที่กั้นไว้ และบอกว่าให้ผู้หญิงก่อน และถอยเรือออกมาให้เรืออะไรไม่รู้เทียบท่าก่อน เวรหล่ะ ....จะได้ไปลำเดียวกันไหมเนี่ย แต่ท้ายสุดก็ได้ไปลำเดียวกัน เฮ้ยโล่งใจ โป้งเก่งจัง แย่งผู้หญิงลงมาได้ด้วย (หนุ่ยบอกเอ๊ะ พูดทะแม่งยังงัยไม่รู้ 555)

วัดที่ 2 วัดกัลยาณมิตร ไหว้หลวงพ่อโตซำปอกง โชคดีมีชัยปลอดภัยตลอดปี ทัวร์ให้เวลา 30 นาที และเวลา 11.40 น.ให้มาขึ้นเรือ ป้าเจ้าของเรือจะถือร่มดำ คอยอยู่ (เราบอกกับหนุ่ย คอยดูนะเดี๋ยวกูจะมาก่อนพวกคนแก่ที่นั่งหน้า ๆ ให้ได้ จะได้นั่งแถวหน้า และจะได้ลงง่าย ๆ หนุ่ยบอกเออ ๆเราต้องเร็วกว่าแน่ ๆ หิ ๆๆ) ก่อนเข้าวัดแวะซื้อพวงมาลัย คนละ 2 พวง (20 บาท) คนขายเป็นทอม พูดกับโป้งใหญ่เลย สงสัยจะจริงของหมอลักษณ์ ราศีธนูจะได้เพศเดียวกันก็คราวนี้แหละ หนุ่ยมึงแย่แระ

ภายในวัด คนเยอะมาก ๆ อีกแล้ว เราซื้อธูปเทียนชุดเล็ก เพราะมีดอกไม้แล้ว ไหว้ก็ไม่เป็น ไม่รู้ต้องทำยังไงบ้าง เสียเวลาอยู่นาน พอออกมาถ่ายรูปที่หน้าวัด หนุ่ยถามว่ากี่โมงแล้ว เราตอบ 11.40 น. ฉิบ...แล้ว วิ่งกันใหญ่เลย คนในเรือนั่งกันเต็มแล้ว หนุ่ยด่าใหญ่ ไหนมึงบอกว่ามึงจะมาก่อนคนแก่งัย อ้าว ก็เพลินเลย แต่พอเรามานั่ง ยังมีคนยังไม่มาอีกหลายคนเลย จนเรือลำอื่น ๆ มาที่หลังคนครบแล้ว และออกไปหลายลำแล้ว ป้าร่มดำ เดินมานับหลายรอบ ยังไม่ครบ พวกเราก็เริ่มบ่นแล้ว เกินมา 10 กว่านาทีแล้ว และก็มีหนุ่มสาว 2 คน ลงมา หนุ่ยด่าใหญ่เลย ป้าร่มดำก็ยืนขี้นมาดูอีก เราจึงตะโกนออกไปว่าออกเลย ช่างมันไม่รักษาเวลา ป้าตกใจ ... รีบตะกุกตะกักบอกว่าออกเลยเนอะ ไม่รอแล้ว 555 หนุ่ยบอกว่าอนาคตอาชีพไกด์จัดทัวร์ของเราคงจะรุ่งแน่ ๆ

วัดที่ 3 วัดอรุณราชวราราม ไหว้พระปรางค์วัดอรุณ ชีวิตรุ่งโรจน์ทุกวันคืน วัดนี้สวยเหลือเกิน หนุ่ยบอกมิน่าหล่ะ ชาวต่างชาติถึงมาเที่ยววัดในเมืองไทย และกรุงเทพฯก็สวยแบบนี้นี่เอง เราก็ว่าจริงง่ะ สวยจริง ๆ ด้วย คุ้มค่าที่ได้มาทำบุญจริง ๆ ถึงวัดอรุณก็ซื้อดอกไม้ธูปเทียน และนำหนังสือสวดมนต์ที่ยังเหลืออีก 12 เล่ม (ของฮ้อน) มาถวายพระ และให้พระพรมน้ำมนต์ ได้สายสิญจน์ (มีลูกปัด 5 ลูก) คนละเส้นน่ารักดี

ออกมาถ่ายรูปที่หน้าพระปรางค์ คนเยอะอีกแระ แต่ก็ได้รูปสวย ๆ (พระปรางค์) อีกตามเคย ไหว้เสร็จ เหลือเวลาอีกเยอะ จึงลงมานั่งรอที่เรือ คราวนี้อีก 2 หนุ่มสาวมาเร็วแล้ว เริ่มรักษาเวลาแล้ว

วัดที่ 4 วัดระฆังโฆษิตาราม ไหว้สมเด็จพระพุฒาจารย์โต มีชื่อเสียงโด่งดังตลอด วัดนี้ทางเรือส่งเราแค่วัดนี้ ไม่มีเวลาจำกัด จะนานเท่าไหร่ก็ได้ ขากลับก็ใช้หางตั๋วขึ้นเรือกลับได้ฟรี ไม่เสียเงิน วัดนี้คนแน่นมาก ๆ แน่นกว่าทุกวัดเบียดเสียดกันแน่น เราไปเอาแผ่นพับมาท่องคาถาชินบัญชร หน้าโบสถ์ ให้หลวงพ่อฟัง (หนุ่ยบอก) และซื้อดอกไม้ธูปเทียนปิดทอง มีทอง 5 แผ่น ปิดพระ 5 องค์ ระบบจัดการจัดไม่ดี คนย้อนศรกันไป-มา จึงเสียเวลาตรงนี้ไปมาก ๆ แถมมีผู้ชาย (ทุเรศ) ทะเลาะกับผู้หญิงอีก ใกล้ ๆ เราวุ้ย มาทำบุญนะ ยังจะมากัดกันอีก พอปิดเสร็จก็เดินมาทำบุญผ้าป่า คนละ 1 กอง (100) ได้กำไล หรือพระผงสมเด็จ ให้เลือก เรา 3 คนเลือกเอากำไล เพราะปีใหม่จะได้มีแต่กำไร 555 ทำบุญเสร็จก็เข้าไปไหว้พระในโบสถ์ ไหว้เสร็จจะลุกกลับ หนุ่ยบอกพ่อบอกว่าจริง ๆ แล้ว ต้องสวดคาถาในโบสถ์จึงจะดี (สรุปท่องคาถาคนละ 2 รอบ งานนี้ ทำเยอะ ได้เยอะ เห็นจะจริง )

ออกจากโบสถ์ก็ออกมาเข้าแถวตีระฆัง ก็วัดระฆังนิ๊ ไม่ตีเดี๋ยวมาไม่ถึง และจะได้มีชื่อเสียงโด่งดังเหมือนระฆังด้วย พอตีเสร็จก็ออกมาตักน้ำมนต์ใส่ขวดน้ำกลับบ้านเพื่อเป็นสิริมงคลคนละขวด และนั่งเรือกลับมาที่ท่าช้างเหมือนเดิม

กลับมาที่ท่าช้าง จะกลับมากินอาหารที่ร้านเดิมเมื่อเช้านี้ แต่ว่าร้านปิดแล้ว เพิ่งจากบ่ายโมงกว่า ๆ เองขายดีมาก ๆ เราจึงกินร้านแถว ๆ นั้นแทน สั่งเย็นตาโฟกินกันทั้ง 3 คน รสชาติก็พอใช้ได้ ลืมถ่ายรูปอีกแระ ทั้งหมด 96 บาท ออกจากร้านก็เดิน เดิน และก็เดินไปเรื่อย ๆ เพื่อจะไปวัดโพธิ์ ระหว่างทางเดินของขายเยอะ มาก โดยเฉพาะพระเครื่อง เรากับโป้งเดินหาพระเศรษฐีนวโกษฐ์ กันหลายร้าน จึงมาเจอร้านของลุงคนนึงดีใจมาก ๆ เลย อยากได้นานแล้ว องค์ละ 30 บาทเอง (ปลอมหรือเปล่าไม่รู้แต่รู้ว่าต้องมีติดตัวไว้ หมอลักษณ์บอก 555) เราซื้อ 2 องค์ โป้ง 1 องค์ (รู้งี้ซื้อมาหลาย ๆ องค์ดีกว่าติ๊ดมารู้ทีหลังว่าเราซื้อมา ด่าใหญ่ ทำไมไม่ซื้อมาเผื่อ เราจึงให้ติ๊ด 1 องค์ เหลือไว้ 1 องค์) ดีใจที่ได้พระ เดินยังไงก็ไม่เหนื่อย

และก็มาถึงวัดที่ 5 วัดโพธิ์ ไหว้พระพุทธไสยาสน์วัดโพธิ์ อยู่ดีกินดีตลอดปี ซื้อดอกไม้ไหว้พระ... ดีมาก ๆ เลย เป็นพระนอนด้วย (เราต้องไหว้พระนอน) ไหว้ด้านนอกเสร็จก็มารดน้ำมนต์ และกรอกน้ำมนต์กลับบ้าน ปนกัน 2 วัด (วัดระฆัง) และก็เข้าห้องน้ำ เราจะเอาขวดน้ำมนต์เข้าห้องน้ำ หนุ่ยก็บอกว่า เฮ้ย... เอาวางไว้ข้างนอกห้องน้ำดีกว่า(เดี๋ยวเสื่อม) ออกมาค่อยเอาไป เราก็ทำตามทีหนุ่ยบอก ห้องน้ำในวัดหรูดีง่ะ ก๊อกน้ำเป็นแบบเซ็นเซอร์ด้วย ทันสมัยจัง พอทำธุระเสร็จออกมา แม่เจ้า.....อีหนุ่ยทำกูแล้ว ขวดน้ำมนต์หาย เวร... เสียดายน้ำมนต์ที่วัดระฆังอ่ะ หนุ่ยบอกไม่ต้องเสียดาย ที่บ้านเรามีน้ำมนต์ของเสาหลักเมืองศักดิ์สิทธิ์ที่สุดแล้วเดี๋ยวให้

เดินเข้ามาในอุโบสถ สุดยอด อลังการมาก ๆ พระนอนสีทองสง่าสุด ๆ องค์ใหญ่มาก ๆ นักท่องเที่ยวถ่ายรูปกันใหญ่ โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวต่างชาติ มองจากสายตาแล้ว รู้ได้เลยว่าเค้าทึ่งกับความสวยงามของวัดไทย สวยแบบไม่มีคำบรรยาย

ออกจากวัดโพธิ์ก็นั่งรถตุ๊ก ๆ (60 บาท) ไปวัดที่ 6 วัดสระเกศ ไหว้พระบรมสารีริกธาตุบนยอดบรมบรรพต
ตอนเข้ามาในวัดตอนแรกคิดจะดินขึ้นไปยอดเขา เพราะอยากขึ้นนานแล้วแต่ไม่เคยขึ้น พอมองขึ้นไป โอ้...แม่เจ้าคนหรือนั่น เป็นกระจุก ๆ แถมติดไม่กระดิกเลย โห คงต้องยกยอดเอาไว้ครั้งหน้าลูกช้างจะกลับมาอีกเพื่อขึ้นไปไหว้ให้ได้ จึงไหว้พระที่โบสถ์ และถ่ายรูป

ออกมาเดินเล่น สักครู่ และเดินไปเรื่อย ๆ เข้าไปในไหนก็ไม่รู้ เห็นช้าง จึงบอกหนุ่ย เนี่ยเคยอ่านในเน็ต ว่าเป็นช้างเสี่ยงทาย จึงถามผู้หญิงที่กำลังให้ลูกเสียงทาย ผู้หญิงก็อธิบาย ให้ฟัง แต่ถ้าอธิบายอาจไม่เข้าใจให้อ่านที่ป้ายจะดีกว่า

วิธีอธิษฐานยกช้างเสี่ยงทาย นั่งคุกเข่าชิดตัวช้างและเสมอด้านตัวช้างด้านที่ถนัด ตั้งใจให้มั่นระลึกถึง พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ผู้ชายยกนิ้วก้อย ผู้หญิงยกนิ้วนาง ยกครั้งที 1 (เรื่องที่อธิษฐานถาม) ถ้าประสบความสำเร็จขอให้ยกช้างขึ้น ยกครั้งที่ 2 (อธิษฐานซ้ำเรื่องเดิม) ถ้าประสบความสำเร็จ ขอให้ยกช้างนี้ไม่ขึ้น ถ้าเป็นไปตามนี้ แสดงว่าเรื่องที่ต้องการทราบ ประสบความสำเร็จ

หนุ่ยคนแรก (เอาช้างตัวแรกก่อน ครั้งแรกยกขึ้น ครั้งที่ 2 ยกไม่ขึ้น) เราคนที่ 2 ครั้งแรก ยกขี้น ครั้งที่ 2 ยกไม่ขี้น แปลว่าสำเร็จทั้งคู่ พอมาถึงโป้ง ยกครั้งที่ 1 ขึ้น ครั้งที่ 2 ก็ขึ้น อุ้ย...ถามกันใหญ่ว่าถามอะไรเหรอโป้งบอกไม่ได้รถแล้ว อยากได้รถ เราจึงเห็นช้างทองอีก 1 ตัว ลองไปถามช้างอีกตัวดีกว่าเปล่า อยู่ด้านหน้าด้วย ครั้งแรก เรายกขี้น ครั้งที่ 2 ไม่ขึ้นจริง ๆ (ไม่ได้แกล้งนะ) ของหนุ่ย ยกขึ้นทั้ง 2 ครั้ง ของโป้ง ครั้งแรกขึ้นครั้งที่ 2 ไม่ขั้น เย้...โป้งจะมีรถแล้ว เรื่องที่เราอธิษฐานครั้งแรก (คือเราไม่รู้จะอธิฐานอะไรจึงถามว่าล็อตเตอร์ลี่งวดนี้ที่ซื้อมาจะถูกไหม และครั้งที่สอง เราอยากมีที่ดินที่ต่างจังหวัดมาก ๆ ส่วนหนุ่ยเรื่องแรกถามเรื่องหนี้สินว่าจะได้คืนมาไหม และครั้งที่สอง จะมีที่ดินต่างจังหวัดไหม แล้วเราจะมาคอยดูกันว่าช้างท่านจะสักดิ์สิทธิ์ไหม

ออกจากจากโบสถ์ ก็เดินมาเห็นป้ายว่าตอน 5 โมงเย็นหมอลักษณ์ จะมาทำพิธีอัญเชิญพระเศรษฐินวโกษฐ์ ขึ้นประดิษฐานที่ยอดบรมบรรพต และขายเวลาการฟังดวง (แถมพระเศรษฐนวโกษฐ์) ราคาแพงง่ะ พระเม็ดกระดุม 299 พระองค์เหมือนที่เราซื้อมา 30 บาท ขายองค์ละ 800 กว่าบาท และ สูงขึ้นเรื่อย ๆ จนถึง 50000 บาท เราว่ามันเป็นธุรกิจนะ จึงไปได้ซื้อมา มีแล้ว มันอยู่ทีใจมากกว่า ระหว่างดูพระ เรากับโป้ง ก็หยิบพระของเรามาดูตลอดเวลาเลย เทียบกันใหญ่ (หนุ่ยแอบสังเกตุ)

ออกจากวัดก็ไม่รู้จะกลับบ้านยังงัย หิวแล้วด้วย และมองเห็นรถสาย 169 อยู่ฝั่งตรงข้ามจึงข้ามถนนไปเพื่อจะกลับบ้าน (คิดกันเอง ว่าต้องนั่งฝั่งตรงข้ามถึงจะกลับบ้าน) พอข้ามมาก็นั่งกินส้มตำหน้าวัดดีกว่า เผื่ออร่อยจะได้พาแม่มาวัดและกินส้มตำ แต่มันกลับไม่อร่อยเลย หวานชื่นใจ หมดไป 130 บาท อยู่ที่โต๊ะส้มตำก็หยิบพระมาดูกันอีก หนุ่ยบอกอีกแล้ว ๆ หยิบพระมาดูตลอดเลย อ้าววว ช่วยไม่ได้นะใครที่มีพระเศรษฐีนวโกษฐ์แล้วจะรวยแบบไม่มีเหตุผลนะ แล้วอย่ามาขอตังค์หล่ะ 555 แล้วเราก็มารอรถที่ป้ายรถเมล์ พอจะจ่ายตังค์หนุ่ยถามผ่านบางแคไหม กระเป๋ารถเดินกลับเลย ลงเลยไปขึ้นฝั่งตรงข้ามเลย ฝั่งนู้นจะใกล้กว่า และจอดรถให้เราลง เพื่อข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามเพื่อกลับบ้าน เก่งอีกแล้ว ไปกรุงเทพฯทีไรขึ้นรถผิดทุกทีเลยง่ะ

กลับถึงบ้านปลอดภัย รถไม่ติด อยากเดินอีกนะ เอาไว้มีเวลาค่อยเดินเล่นแถวสนามหลวงอีกดีฝ่า เริ่มติดใจการเที่ยวกรุงเทพฯ ซะแล้วสิ บ๊าย ไว้จะมาบอกว่าช้างเสี่ยงทายแม่นหรือไม่ เจอกันทริปหน้า 10-12 มกราคม 2553 จ้า

แก่งกระจาน...เขาพะเนินทุ่ง

2009-12-11T22:46:00.048+07:00

วันพ่อปีนี้... เป็นวันเสาร์จึงหยุดติดต่อกัน 2 วัน อย่างนี้ก็เสร็จเราดิ๊... ไปเที่ยวแก่งกระจาน ชมทะเลหมอกใกล้ ๆ กรุงเทพฯ ดีกว่า จึงจองบ้านพักริมน้ำ เอาไว้ 1 หลัง ..ตอนแรกจองไว้ 2 หลัง คิดไปคิดมารีบสละทิ้งเหลือ 1 หลังพอ เพราะคนไป 6 คน ก็เป็นสมาชิกกรุ๊ปเดิมแหละที่ไปวัดท่าซุงเมื่อวันปิยะฯ บ้านนอนได้ 4 คน อีก 2 คน (ติ๊กทิงเจอร์ กับเจ้าโป้ง)ค่อยกางเต้นท์เอาหรือยอมเสียค่าใช้จ่ายเพิ่มอีกคนละ 100 ประหยัดตังค์กว่าเยอะ เพราะเราต้องเช่ารถขึ้นไปชมทะเลหมอกตอนเช้าเดี๋ยวค่าใช้จ่ายจะไปกันใหญ่ (ไม่ค่อยจะงกเลยเรา 555)

6 โมงครึ่งหนุ่ย+โป้งมารอที่ป้ายรถเมล์หน้าบ้านเหมือนเคย และฮ้อนก็ลางานครึ่งคืนเหมือนเดิม และขับไปรับติ๊กกับพี่ผ่อง ไปซื้ออาหารทะเลที่มหาชัย เหมือนหนังเรื่องเดิมไม่มีผิด แต่ต่างกันก็ตรงที่ตลาดน้ำท่วมมาก ๆ ถึงครึ่งเข่า ขาเนี้ยเปียกซกเลยเดินลุยน้ำกันเลยหละ 555 (ติ๊กโทร.มาบอกว่าน้ำทะเลหนุนน้ำขึ้นมาก ๆ ให้ใส่ขาสั้นมาจ่ายตลาด)เรารีบโทร.หาหนุ่ยตอนเช้าเลยว่าน้ำจะท่วมนะ ให้เปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้นมา หนุ่ยเซ็งเลยตอนแรกใส่ขายาว กับรองเท้าผ้าใบ (ซื้อใหม่) เลยต้องเปลี่ยนเป็นกางเกงทหารกับรองเท้าแตะ ลุย

ที่ตลาดหมาชัยตรงท่าน้ำ น้ำขึ้นมาก ๆ ไม่เคยเห็นเรือลอยขึ้นสูงแบบนี้มาก่อนเลย และน้ำทะเลก็ปุด ๆ เตรียมจะท่วมตลาดแล้ว จึงรีบซื้ออาหารกันใหญ่ ไม่ได้เดินเลือกเลย เจอเจ้าไหนก็คว้าเลย ช้าไม่ได้หรอกเดี๋ยวน้ำจะขึ้นถึงหน้าอก 555 บางคนว่ายน้ำไม่เป็นด้วยสิ พอซื้อเสร็จก็มุ่งหน้าสู่แก่งกระจานนนนน

ระหว่างทางแวะซื้อขนมครกชาววังที่ปั๊มน้ำมันตรงวังมะนาวก่อน (หมูตอนบอกว่าขนมครกเจ้านี้อร่อย...จัดไปอย่าให้เสีย) รสชาดก็อร่อยดี แต่เราว่ามันหวามไปนิดนึง ถ้าน้อยกว่านี้จะดีมั๊ก ๆ

ขับต่อไปก็แวะทานอาหารเช้าที่ร้านเพชรเพิ่มพร อาหารประเภทคนใต้เลยรสจัด ๆ ตอนแรกจะเดินออก แต่มองไปทุกโต๊ะ ทานกันเกลี้ยงเลย สงสัยจะอร่อย จึงเปลี่ยนใจเข้าไปสั่งใหม่ รสชาดก็ไม่ค่อยจะโดนสักเท่าไหร่ แต่ก็ดีกว่าร้านข้าวแกงกัลณิการ์กว่าเป็นไหน ๆ ร้านนั้นประทับใจสุด ๆ จนถึงทุกวันนี้เลย 555

ถึงอช.แก่งกระจาน 10 โมงกว่า ๆ เข้าไปติดต่อขอกุญแจบ้านพัก และจองรถเพื่อไปชมทะเลหมอกตอนเช้า โชคดีมั๊ก ๆที่มาเร็ว เพราะเป็นรถคันสุดท้ายพอดี คนขับชื่ออึ่ง เป็นเจ้าหน้าที่อช.เก่าแต่ลาออกมาเพื่อขับรถรับจ้างแทนเพราะรายได้ดีกว่า จึงตกลงแลกเบอร์กันให้มารับตอนตี่ห้า ที่บ้านพักพรุ่งนี้ และพวกเราก็เข้าบ้านพักเพื่อประกอบภาระกิจที่ทุกคนรอคอย

บ้านพักน่ารักดี สีเขียว มีระเบียงชมวิวของเขื่อนด้านหลัง โรแมนติกดี ข้าง ๆ บ้านเป็นศาลาชมวิว แต่ไม่มีใครมาชมเลย เพราะเค้าจำกัดไว้ ไม่ให้ใครมากางเต้นท์ในที่นี้ได้ จึงกลายเป็นที่พักส่วนตัวจริง ๆ แต่รอบ ๆ เขื่อนสิ เต้นท์กางกันให้บึมเลย แทบจะเกยกัน ฮ้อนบอกว่าใครจะทำอะไรกันเนี่ยเต้นท์ข้าง ๆ ได้ยินเลย แหมช่างคิดได้นะ ใครน้ามันจะทำอย่างนั้น เออ ถ้าเต้นท์ห่าง ๆ กันก็ว่าไปอย่าง 555

เก็บของเสร็จก็ช่วยกันล้างอาหารทะเล ที่ขนซื้อกันมา (ตอนแรกหนุ่ย บอกว่าสงสัยจะไม่พอ เพราะว่าเวลากินเยอะมาก ๆ กินตั้งแต่เที่ยงไม่มีเวลาจำกัดสงสัยจะไม่อิ่มแน่ ๆ เลย...ว้า เบียร์ก็เพียบ... SPY ก็เยอะสงสัยกับแกล้มจะน้อยไปแล้วเซ็งเป็ด...หนุ่ยบอกนะ อันนี้หนุ่ยบอก)

ปล่อยสาว ๆ ย่างอาหารกันไปก่อน เรากับฮ้อนออกไปซื้อข้าวสวย และฮ้อนอยากกินต้มยำ จึงขับออกไปที่ตลาด ซื้อเครื่องต้มยำ ,ส้มตำ,ข้าวสวย,ข้าวเหนียว,ข้าวโพด พอกับมาอาหารก็สุกพร้อมทานแล้ว ลงมือเลยสิ ไม่ รอช้าแล้ว (คราวนี้แม่หมวยแก้ตัวเรื่องน้ำจิ้มซีฟู้ดใหม่ เอามาเยอะกว่าครั้งที่แล้วอร่อยฝีมือยังไม่ตกนะเนี่ยแม่ใครก็ไม่รู้) .....ติ๊ก + พี่ผ่อง กิน SPY เรากับหนุ่ย กินเบียร์กระป๋อง ส่วนฮ้อน+โป้ง กินแป็ปซี่ แข่งกันว่าใครจะกินได้มากกว่ากันสนุกดี แต่ที่ไม่สนุกก็คือไม่ได้เอาที่เปิดขวดมาด้วยเนี่ยสิ เปิดยากมาก ๆ กว่าจะได้แต่ละขวด ก็ดูผู้ชาย 2 คนสิเล่นกินแป๊ปซี่ แล้วแบบเนี้ยจะเปิดคล่องเหมือนมืออาชีพได้งัย แต่ฮ้อนกับโป้งก็ทำจนได้ ถ้าเป็นเราป่านเนี้ยคงได้แต่นั่งมองไปแล้วหละ

เห็นก้อนดำ ๆ ข้าง ๆ ข้าวโพดป่ะ มันคือฟักทอง (นิโกร) ไอ้ฮ้อนเห็นในรายการตลาดสดสนามเป้าเลยซื้อมาทำบ้าง แต่ใจร้อนย่างไฟแรง ๆ แค่ครึ่งชั่วโมงดำสนิท ในทีวีเค้าย่างกันตั้ง 3 ชั่วโมง มันจึงน่ากลัว ถ้าย่างไฟอ่อน ๆ เหมือนกับเค้ามันคงจะอร่อยแน่นอน

หลังจากบรรจุอาหารลงในกระเพาะจนเต็มแล้ว หนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน จึงพร้อมใจกันมานอนพักเอาแรง เพื่อรอให้แดดร่มลมตดก่อน ค่อยไปเดินเล่นสะพานแขวน

ห้าโมงกว่า ๆ พระอาทิตย์ใกล้จะตกแล้ว เดี๋ยวมืดตุ๊กติ๊กเรียกให้ไปถ่ายรูปที่สะพานแขวน ก่อนไปดาราหน้ากล้องเจ้าประจำขอถ่ายรูปตรงระเบียงก่อนไป รูปแรก....วันนี้ไม่ขายส้มตำเหรอ...อ้าวมองในย้อนแสงเหมือนน้อยโพธิ์งามเลย 555...... ปล.รูปที่ 2 สวยหว่ะ (แก้ตัวใหม่)

ที่สะพานแขวนคนเยอะมาก กางเต้นท์กันเยอะแยะ (ล้นมาจาก ตรงที่ทำการ) เราหยอดเงินใส่ตู้ซื้ออาหารปลาไป แต่ไม่ได้ให้เพราะว่าลอยเต็มเขื่อนเลย คนก็เยอะ จึงไม่ได้เดินเล่นที่สะพาน ถ่ายตรงหัว

สะพานเอา แบบว่าคนเยอะมาก กลัวสะพานขาด 555

กลับมาที่พัก พระอาทิตย์ตกไปแล้ว เสียดาย จึงได้เก็บภาพมาแค่นี้

อาหารเย็นอีกแล้ว ..... เร็วง่ะ (ของเก่ายังไม่ย่อยเลย) มื้อเย็น ทำต้มยำกุ้ง,ปลาหมึกทาน โอ้โห...ผู้กำกับเพียบเลย ผู้หญิงทั้งนั้น สั่งให้ตัวแสดงชาย (เจ้าโป้ง) เป็นคนทำต้มยำ น้ำเดือดใส่เครื่องต้มยำสิ....ใส่เห็ดนางฟ้าสิ... ใส่กุ้ง... ใส่ปลาหมึกดิ๊ กุ้งนะแกะเปลือกเอาขี้ออกด้วย ใส่น้ำปลาดิ๊ สุดท้ายใส่มะนาว เอ้าคน ชิม... อื้อหือ..รสชาดไม่ไปไหนเลย น้ำปลาไม่พอ เกลือก็ไม่มี พี่ไพ่ผ่อง กับติ๊กเข็ด เดินไปขอเกลือที่บ้านพักเจ้าหน้าที่ (ตอนขากลับจากเดินเล่นสะพานแขวน เจ้าหน้าที่เดินคุยกันมาอยากบอกว่า ต้องการความช่วยเหลืออะไรให้มาที่บ้านได้ มีลูกสาวอยู่ ดูหนังได้ด้วยนะ) เสนอมาก็สนองทันที 555 จึงได้เกลือมาช่วยให้ต้มยำหม้อนี้มีรสชาติขึ้นมาทันที และใช้น้ำจิ้มของแม่หมวยช่วยอีกแรงจึงโอเค อร่อยกว่าร้านอาหารบางร้านเสียอีก 555
ทานกันไป มองนาฬิกากันไป โทรทัศน์ก็ไม่มีให้ดู (เปิดทีวีของไอโมบายของเราสัญญานก็ไม่ค่อยมี) ทำงัยหล่ะ วันนี้วันพ่อด้วยต้องจุดเทียนชัยและร้องเพลงสดุดีด้วย หนุ่ยจึงโทร.หาแม่ บอกว่าถ้าจุดเทียนแล้ว ให้รีบโทร.มาบอกด้วยจะจุดพร้อมกัน ...........

ท่อนนี้...ปากจู๋ทุกคนเลย555
เงียบกริ๊บ... ไม่มีเสียงโทร.จากแม่ซะที ทุ่มจะครึ่งแล้ว ทำไมยังไม่โทร.มาอีกนะ จึงออกมาที่ระเบียงลองเปิดทีวีทางมือถือดู ตายแล้ว.... เพลงสรรเสริญร้องแล้ว รีบจุดเทียนชัย 9 ดอก และร้องเพลงสดุดี ด้วยกัน (ครั้งแรกในชีวิต ที่ได้ยินเสียงของฮ้อนกับโป้งร้องเพลง ไม่น่าเชื่อเลยว่า 2 คนนี้ร้องเพลงเป็นด้วย เป็นบุญหูของพวกเราจริง ๆ) ร้องเพลงเสร็จขอให้ในหลวงของเราทรงพระเจริญ และหายจากพระประชวรโดยเร็ว และอยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของปวงชนชาวไทยตลอดชั่วกาลนานเทอญ

แยกย้ายกันอาบน้ำ เข้านอน เพราะพรุ่งนี้ตีห้า รถเช่าจะมารับเพื่อไปดูทะเลหมอกกัน ราตรีสวัสดิ์...
ยัง..ยัง คืนนี้ยังไม่จบ ไอ้ฮ้อนโรคทางเดินหายใจกำเริบ จึงออกไปนอนข้างนอก ตอนตี 1 กว่า ๆ ตุ๊กติ๊กลุกเข้าห้องน้ำ ได้ยินเสียงไอของไอ้ฮ้อน นึกว่ามันอยู่ในห้องอาบน้ำ จึงเปิดประตูเข้ามาโวยวายใหญ่ ว่าไอ้ฮ้อนมันเป็นอะไรไม่รู้ มันนอนในห้องอาบน้ำนานแล้ว ฉันเข้าห้องน้ำ 2 รอบก็ได้ยินเสียงมัน เราตกใจรีบลุกไปดูนึกว่ามันเป็นอะไรในห้องน้ำ เอะ...มันก็นอนที่โต๊ะไม้ตรงครัว ไม่เห็นจะนอนในห้องน้ำเลย แม่เจ้าประคุณรุนช่อง...แค่ชะโงกหน้าไปดูก็เห็นมันนอนแล้ว เล่นซะตื่นกันหมดเลยยยย

ตีสามครึ่ง พี่ไพ่ผ่องตื่นมาอุ่นหมูปิ้ง กับนึ่งข้าวเหนียว เพื่อนำติดตัวไปทานบนเขาพะเนินทุ่ง ทุกคนพร้อมหมด (ไม่อาบน้ำหรอก ไม่ทัน) ยกเว้นฮ้อน ไม่ไปจึงให้มานอนในห้อง และว่างก็เก็บข้าวของไปพลาง ๆ ตอนตื่น ตีห้าตรง อึ่งมารับตรงเวลา เราขึ้นรถตรงไปสามยอด ด่านแรกก่อน ใช้เวลาประมาณ 50 นาที อึ่งบอกว่า เดี๋ยวช่วงบน ต้องไปนั่งกะบะหลังเพื่อถ่วงท้ายด้วย ดีนะที่เรากับหนุ่ยเตรียมนำไอ้โม่งมาด้วย
พอรถมาถึงบ้านกร่าง สักพักรถติดแล้วครับบบบ เรา , หนุ่ย,โป้ง จึงไปนั่งหลังแทน อากาศไม่หนาว แค่เย็นสบาย ๆ

เกือบ 7 โมงครึ่งถึงเขาพะเนินทุ่ง จุดชมวิว กม.30 คนเยอะมาก ๆ ทะเลหมอกก็เยอะดี (มากกว่าหลาย ๆ ที่ในภาคเหนือเสียอีก)

ถ่ายรูปกันได้สักพัก ก็มานั่งทานข้าวเหนียวหมูปิ้งและกุ้งรวนเค็มกัน อร่อยดี (ข้างบนมีมาม่าต้ม ,กาแฟขายด้วยแต่ไม่ได้กินเงินเราหรอกเพราะว่าเราเอาอาหารขึ้นมาเอง 555)

กินเสร็จก็มาถ่ายรูปกันอีก แปลกจัง....เช้าแล้ว ค้างคาวยังไม่กลับรังอีกเหรอ ดูดิ๊ ถ่ายตรงไหน ค้างคาวแม่งบินอยู่ด้านหลังอยู่ได้ ไอ้สาดดดดด

ค้างคาวบินไปแล้ว .......ยังไม่หมด มีกระสืออีกแหนะ 555

หลังจากถ่ายรูปเสร็จตอนแรกจะไปจุดชมวิว กม.33 และ 36 เค้าว่าสวย และใกล้ชิดกว่าจุดนี้อีก แต่ว่ารถเยอะและนักท่องเที่ยวเยอะเหมือนหนอน กลัวไม่มีที่จอดรถถ้าขับไป จึงไม่ไป และนั่งรอเวลา 9 โมงเพื่อจะลงเขาเนื่องจากต้องเช็คเอาท์ ตอนเที่ยงด้วย

รอ รอ รอ แล้วก็รอ 9 โมงแล้วรถที่มาจากข้างล่างยังขึ้นมาไม่หมดเลย ได้เวลาลงแล้ว (รถขึ้น-ลงได้ทางเดียวสวนกันไม่ได้ต้องขึ้นลงเป็นเวลา) พอ 9 โมงกว่า ๆ รถเริ่มลงกันแล้ว คนขับรถเรา ยังนั่งเฉยอยู่เลย ใจเย็นโครต ๆ นั่งอยู่ได้ เลยให้โป้ง กับพี่ผ่องไปเร่ง หายไปกัน 2 คน เราเลยไปตาม เนี่ยเค้าลงกันแล้วนะ ต้องคืนห้องด้วย เค้าถึงยอมลง เวร..... ไม่เรียกก็ไม่ลง (ผ่านจุดไหน จอดทักเจ้าหน้าที่ทุกจุดเลย ...เวรอีก...ตอนแรกก็คิดว่าโชคดี แต่ตอนหลังคิดว่าโชคร้ายแล้วหละ) ถึงบ้านพัก 11โมง 45 นาที ฮ้อนน่ารักมาก เก็บข้าวของเสร็จแล้ว เตรียมขึ้นรถได้ เรารีบอาบน้ำ (เป็นประจำเดือน ระทวยจริง ๆ เลย ยังไม่ถึงกำหนดเลยสงสัยจะกินเบียร์และหอยแครงไปกระตุ้น) ส่วนคนอื่น ๆ ไม่อาบเพราะไม่ทัน กลัวนักท่องเที่ยวรอบต่อไปจะรอห้องนาน เป็นคนดีกันมากเลย... บ้านหลังอื่น ไม่เห็นรีบเลย ยังอาบน้ำนุ่งผ้าถุงกันอยู่เลย

ออกมาคืนกุญแจห้องพักที่ทำการ หนุ่ย,ติ๊ก,พี่ผ่อง ซื้อเสื้อคนละตัวเป็นที่ระลึก เพื่อช่วยทำบุญให้กับอุทยานฯ ออกจากแก่งกระจาน ก็แวะทานอาหารที่ร้านอะไรเพชร ๆ เขื่อนเพชร หรือแก่งเพชร จำไม่ได้ คนเต็มร้านเลย บรรยากาศที่ร้านดีมาก ๆ ริมเขื่อนสวยดี อากาศเย็นสบาย เมนูที่สั่งคือปลาแรดทอดกระเทียมกับน้ำจิ้มขนมหวาน,ไข่เจียวไม่ใส่น้ำปลา,ผัดฉ่าปลากดปรากฏว่าไม่อร่อย,ผัดผักรวมมิตรแต่เป็นศัตรูกับน้ำมันหอย,ยำผักกระเฉดรสชาติไม่จัด,ข้าวสวย 1 โถและสั่งเพิ่มอีก 2 จาน(ขนาดไม่อร่อยนะเนี่ย) พอเรียกเก็บเงิน 620 บาท ร้านลืมคิดข้าวเปล่าอีก 2 จาน ตอนแรกก็อยากจะบอกกับทางร้านแหละ แต่รสชาติอาหารไม่ได้เรื่องเลย จึงไม่บอกหรอกจ่ายเงินแล้วออกเลย 555

มุ่งหน้ากลับกรุงเทพฯ แวะซื้อลูกตาลสด,น้ำตาลสด กลับบ้านเป็นของฝาก เนื่องจากระหว่างทางไม่มีของฝากอะไรเลย รอคนขายปอกนาน แต่ก็เพลินดี สงสารเค้าเหมือนกันปอกให้เราไม่หยุดมือเลยเมื่อยแทนและเสียวมีดบาดด้วย พวกเราเล่นซื้อกันตั้ง 9 ถุง (3 ถุงร้อย)

ขากลับพวกเพื่อน ๆ ในรถอิจฉาเรากันใหญ่ (คนทำบุญมาดีก็งี้แหละ) ที่มีสามีดี รู้ไปทุกเรื่อง เล่าเรื่องได้หมด ความรู้เยอะแยะเลย พูดไม่หยุดเลย พูดอะไรไปคนข้างหลังมองหน้ากัน แล้วอมยิ้มกันใหญ่ หือ....อิจฉากันแล้ว อิจฉากันอีก ถ้าไม่มีบุญจริง ๆ ไม่มีทางได้นะเนี่ย 555

ส่งติ๊กเข็ด และพี่ไพ่ผ่องกลับบ้าน มีเงินเหลือคืน คนละ 320 บาท และส่งโป้งที่ป้ายรถเมล์หน้าบ้านเนื่องจากวันนี้ที่มาสเตอร์วูด ทำงาน จึงต้องนั่งรถไประยองเอง น่าสงสารจัง ต้องนั่งรถไฟฟ้าไปอนุสาวรีย์ชัยฯ และต่อรถตู้ไป (เห็นจะจริงอย่างที่หมอลักษณ์บอกจริง ๆ ว่าช่วงนี้ราศีธนูดวงไม่ดี โป้งโดนไปเต็ม ๆ แถมยังไม่มีบ้านอยู่อีก งานเข้า .....งานเข้ากรูเนี่ยแหละ555)

ส่วนหนุ่ยแวะที่บ้านเราก่อน เพื่อมาดูหน้าหลาน (ไอ้บุญธรรม) และเอาเต้นท์,ขาตั้งกล้องไปให้หมู กับพี่จืด เพราะพรุ่งนี้ 3 คน พ่อแม่ลูกจะไปเที่ยวเหนือกัน อิจฉาจริงพวกรัฐวิสาหกิจ ลาต่อเนื่องได้เป็นอาทิตย์
ส่งหนุ่ยกลับบ้านเสร็จ ไอ้ฮ้อนไม่สบายขึ้นมาอีก เฮ่อ..เวรกรรมวันนี้ยังพูดแจ๋ว ๆ พอถึงบ้านปุ๊บจะตายปั๊บเลย ร่ายกายมันแย่มาก สงสัยต่อไปนี้คงไม่ได้นั่งรถไปเที่ยวไกล ๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้วตราบใดที่มันยังทำงานอยู่ที่นี่แย่จัง..... หรือว่าฟ้าลิขิตมาให้เราต้องนั่งเครื่องบินไปเที่ยวแล้วหละมั๊ง ไม่ต้องไปหวังพึ่งไฮ้ฮ้อนขับรถให้ 555 ทริปหน้าหลังปีใหม่จะมาเล่าให้ฟังว่านั่งเครื่องบินครั้งแรกในชีวิตเป็นอย่างไรพบกันทริปหน้า เชียงราย-เชียงใหม่ 10-12 มค.53 จ้า บ๊ายบาย จุ๊บ ๆ

ค่าใช้จ่าย บ้านพัก 1200บาท, กุ้งหัวโต 1 โล 120บาท,ปู 2 โล 375บาท,หอยแครง 1 โล 40บาท,กุ้งสะดุ้ง ไม่รู้กี่โล 300บาท(ซื้อมากกว่าครั้งแล้วมิน่าหละกินจนจะอ๊วกอยู่แล้วยังเหลือบึมเลย) ปลาหมึก 180บาท,ลอดช่อง 35บาท,ขนมครก 20บาท,ข้าวแกงเพชรเพิ่มพร 220บาท,น้ำแข็ง+แป๊ปซี่ 85บาท,เครื่องต้มยำ 40บาท,ข้าวสวย 30บาท,ส้มตำ+ข้าวเหนียว 90บาท,ข้าวโพด 20บาท,ค่าเข้าอช.270บาท,อาหารปลา 20บาท (ไม่ได้ให้ด้วย) โออิชิ 50 บาท,ค่าเช่ารถ 1600บาท,อาหารริมเขื่อนแสนอร่อย 620บาท น้ำมันรถ 580 รวม 5895บาท หาร 5 คน คนละ 1179 บาท